 |
|
|
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
مردِ مقابل
هاله مشتاقی نیا
اشخاصِ بازی به ترتیبِ ورود به صحنه
مستانه شروین رکسانا فرامرز سونیا هومان
نمایِ داخلی از یک خانه ی دوبلکسِ شیک. سمتِ راست، راه پله به طبقه ی دوم. در زیر راه پله، دری است که به اتاق شروین راه دارد. سمتِ چپ، آشپزخانه ای اُپن. در کنار آشپزخانه دری است که به اتاق دیگری راه دارد. آینه هایِ دکوری بردیوار نصب شده اند. بر رویِ میزها گُلدان هایی از گُل هایِ خشک شده و مجسمه های سفالی قرار دارد. درِ خروجی ، روبه رو، متمایل به سمتِ راست صحنه و شومینه ای زیبا ، رو به رور، متمایل به سمتِ چپ صحنه است. صحنه ی 1
مستانه با اضطراب در تاریکیِ صحنه قدم می زند. صحنه روشن می شود. مستانه به سمتِ تلفن می رود و شروع به گرفتنِ شماره ای می کند. صدایِ آهنگِ تکنو از اتاقی دیگر، اتاقِ شروین، به گوش می رسد. مستانه الو! الو! رکسانا! پس چرا جواب نمی دی؟ آخه کجایی؟ رکسانا! اَه! گوشی بی سیم را رویِ اُپن می گذارد و رویِ مبل می نشیند. لحظه ای بعد دوباره بلند می شود و از پنجره بیرون را نگاه می کند. صدایِ رعد و برق با صدایِ شروین در هم می آمیزد. شروین [عصبی] مامی! مامی! این ژلِ من کجاس؟ مامی! ژلِ من کو؟ مستانه [ کلافه] من چه می دونم! شروین، درِ اتاقش را باز می کند و واردِ هال می شود. شروین خب! تو این جا رو مرتب می کنی. صد دفه گفتم به اتاقِ من کاری نداشته باش. بشور بِمالتو بذا واسه شوهر جونت! مستانه حالا زیرِ این بارون کلّه تو گِریس نمالی نمی شه؟! داری می ری سرِکلاس فیزیک یا سالنِ fashion ؟ شروین [عصبی] سر کار علیّه به سن من بودن فقط روزایِ آفتابی تیپ می زدن؟! هر چن شوهر جونتون اینقد بیغه، فکر کنم شبِ عروسی تونم با پیژامه کنارش می خوابیدی می گفت، به! چه ترکیبِ قشنگی! مستانه خیلی وقیح شدی! شروین بد می گم بگو بد می گی! مستانه بس کن! شروین! من امروز اصلاً حالم خوش نیستا! حوصله ی یکی به دو با تو رو ندارم. شروین [ با صدایِ زنانه] اِوا! واسه چی مستانه جون؟! [ با لحنِ تندِ خود ادامه می دهد] مادام، موسیو تا دیشب قربون، صدقه ی هم می رفتن واسه سالگردِ ازدواجشون! تی تیش فدات شمِ شبونه اش واسه شماس، پاچه گیری صُبش واسه من! شروین در را به هم می کوبد و به اتاقش می رود. صدایِ آهنگِ تکنو دوباره بلند می شود. مستانه [ زیر لب] پسره ی دیوونه! مستانه دوباره به سراغِ گوشی تلفن می رود و شماره گیری می کند. مستانه رکسانا! الو! رکسانا! تو هم با این گوشیت! اَه! [ گوشی بی سیم را رویِ اُپن می اندازد] لعنتی! سَرم رفت. شروین! شروین! [ با فریادی عصبی] اونو خفه کن! ناگهان صدایِ آهنگ قطع می شود. شروین با پالتویی در تن واردِ هال می شود و با تعجب به مستانه نگاه می کند. شروین نه! مثِ این که اوضاع خیلی خَفَنه! [ از رویِ اُپن شیرینی برمی دارد] بَه! شیرینی دانمارکی! قهوه ات هم که به راهه. پس بگو، رکسانا جون دیر کرده مامی دمغه! آخه من نمی دونم اگه فالِ این رکسانا خیلی دُرُسته ، چرا یه فکری واسه بخت و اقبالِ خودش نمی کنه؟! اندازه خدا سن داره، هنوز می گه [ با صدایِ زنانه] تازه چل چلِ جوونیمه! حالا کو تا شوهر! وا! [ با لحن پسرانه خود ادامه می دهد] بد می گم بگو بد می گی! مستانه بس کن! گفتم امروز حال و حوصله ندارم. شروین حوصله ات کجا رفته مستانه جون؟! [ با صدایِ زنانه] وا! مستانه [ با پرخاش] بسه دیگه! شروین خیله خب بابا! حالا رکسانا قراره بیاد، نه؟ مستانه آره. شروین خوبه دیگه، اون یکی می ره، این یکی می آد! این یکی می ره، اون یکی می آد! بساطت جوره جوره. بحثِ امروز با رکسانا جون درباره ی رنگِ مشِ پریسا جونه! [ ادایِ زن ها را در می آورد] وا! دیدی مستانه! چه رنگشو بد درآورده بودن؟! می خواس blond شه، شده بود زردنبو! عینِ رنگِ مویِ خانوم بدا! مستانه مسخره بازی بسه! برو دیگه، دیرت شد. شروین ok مستانه جون! [ از دور برایش بوسه می فرستد] مستانه صب کن! چترت کو؟ این طوری خیس می شی... نرو! سرما می خوری! شروین! مستانه به دنبالِ شروین خارج می شود. رکسانا واردِ هال می شود و بارانی اش را از تن درمی آورد. و با گوشیِ همراهش به پیغام ها گوش می دهد. مستانه وارد می شود. رکسانا تو رو خدا پیاماشو ببین! [می خندد] ولیعهدِ فرامرز خانو راه انداختی؟ مستانه کلافه ام کرده. هر چی بزرگ تر می شه، بدتر می شه. رکسانا تو کِی می خوای دست از سرِ این پسره برداری؟ بابا! پُشت لبش سبز شده. هنوزم عینِ بچه دو ساله ها تَر و خشکش می کنی. مستانه مادر نشدی که بفهمی. رکسانا اینم شما زنا از خودتون درآوردین! با این مادر شدنتون! واسه خودت زندگی کن دختر! مستانه تو رو خدا تو یکی دیگه شروع نکن! هیچ معلومه کجایی؟ ده دفه پیام گذاشتم. رکسانا می دونی که بنده موقع رانندگی تلفن جواب نمی دم. مستانه بس که چوب خطِ جریمت پُره! رکسانا دانمارکی هم فقط شیرینیایِ این جا. مستانه یه سیگار می دی؟ رکسانا [ با تعجب] تو چت شده مستانه؟ رکسانا حالا مطمئنی یه راس می آد این جا ؟ مستانه آره بابا! [ با اضطراب] فقط یه روز مونده. خدایا! رکسانا خب باشه، تو هم الکی شلوغش کردی. چیزی نشده. مستانه چیزی نشده؟! رکسانا آره خب! الان دیگه خیلی چیزا عوض شده. تو دیگه بچه نیستی. به قولِ خودت یه مادری. یه دو دو تا چهار تا هم بکنی، می فهمی کجایِ کاری. مستانه فکر کردی واسه چی دارم دیوونه می شم؟ها؟ چن روزه نمی تونم تو چشِ فرامرز نگا کنم. از شروین می ترسم. [ با استیصال] رکسانا! من حالم بَده. رکسانا خیله خب! خیله خب! بذا دو تا فنجون قهوه بریزم یه کم حالت جا بیاد، بعدش با هم حرف می زنیم. مستانه مستاصل با گُل هایِ خشکِ یکی ازگلدان ها بازی می کند. رکسانا با دو فنجان قهوه واردِ هال می شود. رکسانا بیا مستانه! انگشترشو نگا! مگه واسه آدم حواس می ذاری. فرامرز خان سنگِ تموم گذاشته ها. بده ببینم! مستانه [ با بی حوصلگی انگشترش را در می آورد] بیا! رکسانا [ با ذوق] چه برلیانِ خوش تراشی. مستانه قراره بیاد این جا، فکرشو بکن؟ رکسانا به جانِ خودم یک و نیمو پاش داده. مستانه اگه فرامرز بفهمه؟ رکسانا تمومِ قشنگی اش به طلا سفیده،اون وقت پریسا می گه برلیان رو طلا زرد جلوه اش بیشتره. مستانه اون وقت شروین درباره ی مادرش چی فکر می کنه؟ رکسانا سنگم فقط برلیان. مستانه [ عصبی] رکسانا! بس کن دیگه! [ مکث] سیگار داری؟ رکسانا اِی بابا! حالا هِی خودخوری کن! فکر و خیال وَرِت داشته. داری واسه هیچی خودتو داغون کنی. مستانه چی چی رو هیچی! رکسانا برایِ بارِ صدم! بهش فکر نکن! مستانه دستِ خودم نیست. رکسانا همه ش یه ماهه! عینِ برق و باد می گذره. نه شوهرت قراره چیزی بفهمه، نه شروین قراره بگه مامانم [ مکث] مستانه! گذشته ها گذشته. مستانه همین؟ گذشته ها گذشته! چرا حالا ؟ رکسانا عزیزِ من! اون فقط داره می آد یه دوستِ قدیمی رو ببینه. مستانه چرا این جا؟ رکسانا خب کجا بره؟ شاید از وقتی رفته شیکاگو، خانواده اش هم گذاشتن رفتن. حالا دِلش هوایِ این جا و فرامرزو کرده. مستانه کاش همین بود. [ زیر لب] همه ش می ترسیدم که ... [ مکث] رکسانا اَه! گورِ بابایِ هر چی مَرده! ببینم! تو نمی خوای هدیه ی رکسانا جونتو واسه سالگردِ ازدواجت ببینی؟ مستانه سالگردِ ازدواج؟! رکسانا بعله! [ رویِ میز ضرب می گیرد] کوچه تنگه بله، عروس قشنگه بله، دس به زلفاش نزنین مُرواری بنده بله...[ می خندد] خب! چندمین ساله با یه بعله خودتو دُرُسته انداختی تو هچل؟! مستانه بیست سال. رکسانا اوه! اوه! حتی فکرشم آدمو دق می آره! بیست سال با یه مرد زیرِ یه سقف. من که دو دقیقه هم نمی تونم این مردایِ ... [ با نگاهِ تند مستانه حرفش را ناتمام می گذارد] البته دور از جونِ فرامرز خان! مستانه باز تو شروع کردی؟! رکسانا چشم! قول می دم امروزو به خاطرِ سالگردِ ازدواجِ تو هم که شده، از فوایدِ نداشتنِ آقا بالا سر هیچی نگم!حالا چشتو ببند! [ مجسمه ی زیبایی از یک فرشته را رویِ میز می گذارد] نگا! مستانه الهی! رکسانا! دستت درد نکنه. خیلی نازه. رکسانا بِده به من ببینم فنجونتو! مستانه بال هایِ فرشته را نوازش می کند. رکسانا بعد از ورندازکردنِ فنجان ِ مستانه، سکوت می کند. مستانه چی اُفتاده تو فالم؟ رکسانا! با توام! رکسانا! رکسانا یه مسافرِ ناخونده. مستانه چش بسته غیب گفتی؟! خب! اینو که خودم بِهت گفته بودم! بعدش چی؟ رکسانا [ از بازگو کردنِ آن چه را که می بیند، مردد است] خب... مستانه دِ بگو دیگه! رکسانا عینِ یه جغده! نگا کن! نشسته رو تلِ خاکستر. مستانه با اضطراب نگاهش را از فنجان می دزدد و به فرشته خیره می شود.
صحنه ی 2
مستانه و فرامرز کنارِ هم نشسته اند. مستانه تلاش می کند تا بی قراری اش پنهان بماند. فرامرز مجسمه ی فرشته را در دست دارد. فرامرز بَه! چه ترکیبِ قشنگی! مستانه آره! خیلی قشنگه. شروین دیر کرده. فرامرز بذا دو دقیقه نفس بِکِشیم! [ با مهربانی] چه خبر؟ مستانه هیچی! فرامرز به رکسانا می گفتی شام می موند. مستانه امشب جایی دعوت بود. اون که یه جا بَن نمی شه. فرامرز خدا رحم کرده شوهر نداره، وگرنه یارو رو بدبخت می کرد! همه ش دَدَر دودوره! مستانه خودش که این جوری فکر نمی کنه. اون می گه زنایی که شوهر می کنن بدبختن! فرامرز [ می خندد] گربه دستش به گوشت نمی رسه [ مستانه حرفش را قطع می کند] مستانه این جورام نیست. رکسانا یه زنِ اجتماعیه. هر چی باشه دَرس خونده، سرِ کار می ره. فرامرز آخه مربی شنا هم شد کار؟! آدم صب تا شب تو آب، قورباغه بزنه! حالا مگه چقد می دن؟ مستانه همه چی که پول نیست. فرامرز پس چیه؟ دس بردار مستانه! باز از این شعارایِ برنامه خانواده ای نده! مستانه [ با نگرانی] شروین خیلی دیر کرده. موبایلشم جا گذاشته. فرامرز این پسره خودشو جا نمی ذاره خیلیه! من به سنِ این بودم یه خانواده رو می چرخوندم. حالا این، جوراباشو تا به تا نپوشه هنر کرده! مستانه امتحانایِ ترمش نزدیکه . خیلی نگرانم... فرامرز واسه چی؟ ما که بستیمش به کلاس خصوصی. کم مونده واسه ورزشش هم معلم سرخونه بیاریم! مستانه منظورم این نبود. فرامرز پس چی؟ مستانه به هر حال وقتی قراره یکی بیاد [ مکث] خب! هر چی باشه[ مکث] فرامرز پس بگو. هنوز نیومده می خوای از سرمون وازش کنیم؟ ببین مستانه! قبلاً هم بِهت گفتم. اون برا من فقط یه دوست نیس، عینِ یه برادره. به این زودی یادت رفت؟ مستانه [ به تلخی] نه! یادمه... شروین وارد می شود و کیف و کتابش را رویِ مبل می اندازد. شروین بَه! مادام، موسیو! [ با لحن فرامرز] چه ترکیبِ قشنگی! پس شمعاتون کو؟! فرامرز سلام عرض کردیم! مستانه چرا اینقد دیر کردی؟ موبایلتم که جا گذاشتی. شروین [ بی حوصله] نیس ماشین صفر زیرِ پامه رفته بودم یللی تللی! فرامرز حالا خوبه هنوز سنت به گواهی نامه قد نمیده. شروین بیا ببین بر و بچ چه ماشینی می رونن! اینا این ماشینا رو از کجاشون درمی آرن؟! فرامرز [ با کنایه] از محلِ کارِ باباشون کِش می رن! شروین اوه! حالا ما یه بار تو عمرمون ماشینشو برداشتیم! زن و شوهر چه الم شنگه ای راه انداختن! مستانه برا این که ما جونتو از سرِ راه نیاوردیم. شروین جونِ منویا ماشینِ اینو؟! فرامرز جُفتشو! حالا وِل می کنی؟! شروین [عصبی] خب همینو بگو! بگو می خوام بچه ام پیشِ دوستاش بدبخت و تو سَری خور باشه، ولی خط به ماشینم نیفته! فرامرز اِی بابا! مستانه ببین شروین جان! اگه فرامرز الان بهِت ماشین نمی ده واسه خاطرِ خودته. شروین واسه خاطرِ ماشینشه! همین الان گفت. خودتم شاهد بودی. گفت جُفتمون! جونِ منو با ماشینش یکی کرد! فرامرز باز اومدم خونه شروع شد. چه بدبختی داریم ما. بابا ما هم بچه بودیم! سَرمونو مینداختیم پایین نه هایی، نه هویی، فقط چشم! شروین هی بچه گی شو به رخِ من می کِشه. برو ببین مردم واسه بچه هاشون چی کار می کنن. حالا ما از پدرام شکم کمتریم که باباش ماشینِ صفرشو انداخته زیرِ پاش؟! مستانه [ با خنده] چی؟ پدرام شکم؟! شروین بعله! سگِ شکم شرف داره به اونی که بچه ها به من می گن. می دونی چی می گن؟ شِری مامانی! بس که دم به دقیقه چِکَم می کنی. هِی می زنگی! [ با صدای زنانه] شروین! مامی! کجایی؟ شروین! چرا دیر کردی؟ شروین! کُتتو پوشیدی؟ شروین! غذاتو خوردی؟ فکرکردی واسه چی موبایلمو نمی برم؟ ها؟ فرامرز خیلی دلت بخواد. شروین بابا! من دلم نمی خواد لَلِه داشته باشم، کیو باید ببینم؟ مستانه حالا غذا خوردی؟ فرامرز [ با خنده، خطاب به مستانه] جون به جونت کنن همینی که هستی! شروین خیلی ماشین زیرِ پامه غذاخوری هم برم! مستانه [ با مهربانی] خیله خب، حالا بیا غذاتو بخور. برم واسه برنجت زعفرون بیارم؟ شروین نخیر! اشتها ندارم! فرامرز زعفرون واسه من نریخته بودی؟! هر چن مزه ی پلو زعفرونی، به اینه که خلال بادوم و زرشک هم قاطی اش کنی. شروین اَه! بادوم پلو نشنیده بودیم! فرامرز گفتم واسه روش! شروین حالا روش یا توش! چه فرقی می کنه؟! موقع خوردن که قاطی می شه! اَه! اَه! فرامرز لب و لوچتو چرا این جوری می کنی؟! اَه! آدمو از هر چی غذاس میندازه! مستانه بس کنین دیگه! [ دستش را رویِ پیشانی اش می گذارد، فرامرز به انگشترش اشاره می کند] فرامرز رکسانا از انگشترت هیچی نگفت؟ مستانه [ بی حوصله] چرا، می گفت سنگِ تموم گذاشتی. شروین [ با کنایه] می گفتی ایشون همیشه سنگِ تموم می ذارن، کجاشو دیدی! [ با شیطنت] چش تو چشِ هم، زیرِ نورِ شمع... مستانه شروین! باز شروع کردی؟ فرامرز نه! بذا داره حال می کنه. تازه افتاده رو غلتک. یه موقع خجالت نکشی بابا! من به سنِ این بودم جرات نداشتم به بابام بگم تو. حالا این، شرمو خورده حیا رو قی کرده. شروین همه ش تقصیرِ آقاجونه دیگه. چی می شد خدا بیامرز یه کم بهت حال می داد که اینقد به ما ضد حال نزنی. خشایارو که می شناسی. همون پسر ریقوئه که
واسم cd می آره. نه استیل داره، نه قیافه، نه سرزبون[ به آرامی، رو به مستانه] اون وقت برو ببین باباش چه دختری واسش بلند کرده! مستانه خاک بر سرم! فرامرز دو دقیقه بهِش رو می دی رو کله ات سوار می شه! شروین تازه این رو دادنِتِه؟! فرامرز همه ش می ترسم این دلقک بازیا رو پیشِ این دوستم هم از خودش دراره! شروین حالا بذا بیاد. تازه می فهمین خدا چه نعمتی بهتون داده. تو خارج، به بچه شون بگن تو، می آن ننه باباهه رو با دس بند می برن! فرامرز تو واقعاً خجالت نمی کشی اینقد دَری وَری می گی؟! شروین چیه؟ حقیقت تلخه؟ مستانه [ حالش دگرگون شده] خیلی تلخه... فرامرز بالاغیرتن این یه ماهه رو آبروریزی نکن! شروین حالا مگه کی قراره بیاد! فرامرز به طوبی خانوم گفتی اتاق بالایی رو حسابی تمیز کنه. نمی خوام هیچی کم و کسر باشه. مستانه پس هنوزم می خوای بیاد این جا؟ فرامرز تو چت شده مستانه؟ تو که عاشقِ مهمون بودی؟ مستانه عاشق بودم ... من نگرانِ درسِ اینم. شروین نمی خواد نگرانِ درسِ من باشی. حالا انگار یه دُخملِ جیگر داره می آد! مردِ گُنده قدِ بابا بزرگم سن داره! اسمش چی بود؟ مستانه و فرامرز همزمان با هم نام"هومان" را بر زبان می آورند. مستانه از این که ناخودآگاه نامِ هومان را گفته، جا می خورد. فرامرز [ خیره به مستانه] آقایِ راد. [ هم چنان که به مستانه نگاه می کند، جیب هاش را می گردد] مستانه [ دستپاچه] فندک می خوای؟ فرامرز پیداش می کنم! [ بلند می شود] مستانه نگا فرامرز! طوبی اتاق بالایی رو کرده عینِ دسته گُل، می دونی توش چقد خرت و پرت بود... فرامرز بدون توجه خارج می شود.
شروین بعله! خوش به حالِ مهمونتون. تا حالا واسه ما از این دکور مکورا نداده بودی؟! ببینم [ با سَر به طبقه ی بالا اشاره می کند] اون رو تختی چهل تیکه رو از کجا گیر آوردی؟! کلی زینگیل زنگول ازش آویزونه! [ با خنده] واسه شبِ عروسی ات بوده؟! مستانه نخیر! قبل از این که جنابعالی تشریفِتو بیاری ، خدا بیامرز مامان، نُه ماهِ تموم اونو سوزن زد. الهی! می گفت نیت کردم اگه دختر شد بذاری سرجهازش. شروین [ با خنده] هنوز به دنیا نیومده می خواستن ما رو شوهر بِدَن! اون همه گُلِ آفتابگردون چی؟ اونم واسه جهازِ من بوده؟! مستانه [ کلافه] اونا رو خودم داشتم. شروین خیلی قشنگن، عینِ آفتابگردونایِ طبیعی ان. چطور تا حالا نیاورده بودی قاطی این گُلا بذاری ؟ مستانه [ عصبی شده] تو درس نداری دوره افتادی دنبالِ من؟ شروین [ با تعجب] مگه من چی گفتم؟! مستانه همه چی رو به شوخی می گیری. می خوای سر آخر بشی شاگردِ بابات؟ شروین مگه بابام چشه؟ مستانه [ با صدایِ آرام تر که فرامرز نشنود] هیچی! فقط به جای این که هر روز بِره دفترِ وکالت، می ره دفترِ معاملاتِ ملکی. شروین خب اون چی کار کنه؟ یه سِری علاف شدن اونم روش! مستانه چرا، بعدش می تونس ادامه بده، خودش نخواس، ولی من دوس داشتم. می خواستم درس بخونم. شروین خب می خوندی. مستانه با وجودِ جنابعالی؟ انواع و اقسامِ مَرضا رو تا یه سالگی گرفته بودی. شروین اَلکی پایِ منو وسط نکِش! من دعوتنامه نداده بودم تو رو خدا منو بزا! جُفتتون همینین! هر چی می خواستین بشین و نشدین ، می گین واسه خاطرِ من بوده. حالا منِ بدبخت باید جورِ شما رو بِکِشم. مستانه بس کن! شروین نخیر! بس نمی کنم! چرا دست از سرم برنمی دارین؟ هر چی عقده دارین سرِ من خالی می کنین. چی می خواین از جونِ من ؟ مستانه اصلاً حوصله ی تو رو ندارم، برو تو اتاقت! شروین [ عصبی شده] همیشه همینه! تا می آم حرف بزنم می گین برو تو اتاقت. می رم. بالاخره از این گُه دونی خلاص می شم. حالا تو هِی جدی نگیر. [ بر رویِ قابِ یکی از آینه ها] این خط، این نشون! مستانه باز شروع نکن! شروین می رم ترکیه، چن ماه می مونم بعدش پناهنده می شم. هر قبرستونی که شد. هر جا باشه از این جا که بهتره. مستانه [ بر عصبانیتش افزوده می شود] تو واسه گرفتنِ یه دیپلم لنگ می زنی، می خوای بِری اون جا چه غلطی کنی؟ زمین تی بِِکِشی یا ساندویچ بفروشی؟! شروین می رم خواننده می شم. مستانه از سرِ راه نیاوردمت که حالا بذارم عینِ بی کس و کارا بری اون ور خواننده شی! شروین تو نگرانِ من نیستی مامی، نگرانِ خودتی. چار چنگولی چسبیدی به این خونه خرابه! به این چن تیکه مجسمه وُ اون آینه هایِ مسخره وُ این گُلات! دلخوشی ات هم شده خوندنِ چن تا کتاب که یه سِری آدمِ دیوونه تر از من نوشتن، که چهار تا مثِ تو رو سر کار بذارن. کجا رو گرفتی؟ آخرش که چی؟ مامی! دنیایِ تو کوچیکه، اینقده [ نوک انگشتش را نشان می دهد] من دارم این تو خفه می شم ، می خوام برم. تو با این مزخرفات حال می کنی ولی من نمی تونم، حالیته؟ مستانه تو هیچی نمی فهمی. شروین آره! من هیچی نمی فهمم ، چون شعور ندارم. اصلاً عوضیم! آخرِ نامَردایِ دو دَره بازِ عالمم که جوابِ فداکاریایِ تو رو نمی تونم پس بدم، حالا چی می گی؟ مستانه [ با فریاد] برو ! از جلویِ چِشَم برو! شروین به اتاقش می رود و در را به هم می کوبد. مستانه بغض کرده و بی حال رویِ مبل می نشیند. فرامرز که قسمتی از صورتش پوشیده از کفِ ریش است، تیغ به دست وارد می شود. فرامرز چه خبره؟ صداتون همه جا پیچیده. مستانه ببین سرِ هیچی چه قیامتی به پا کرد. ما مشکل داریم فرامرز... فرامرز باز چی شده؟ مستانه ما نمی تونیم پنج دقیقه مثِ دو تا آدم بشینیم با هم حرف بزنیم. فرامرز این که چیزِ تازه ای نیست. مستانه ولی هر چی می گذره بدتر می شه. ما زبونِ همو نمی فهمیم. یه جایِ کار ایراد داره. فرامرز ایراد از خودِ جُعلقشه! [ در مقابلِ یکی از آینه ها به اصلاحِ صورتش ادامه می دهد] مستانه خب بشین باهاش حرف بزن، ببین چی می گه؟ فرامرز چی چی رو باهاش حرف بزن! مگه مغزِ خر خوردم؟! خودمم گُه گیجه گرفتم که این جونور چی می خواد [ با صدایِ بلند که شروین بشنود] من نمی دونم ننه اش ستاره ی سینما س یا باباش شومَنه که این می خواد بِره خواننده شه! شروین [ با صدایِ بلند از اتاقش] گوز چه ربطی به شقیقه داره؟! صدایِ موسیقی خارجی از اتاقِ شروین به گوش می رسد. فرامرز بِرم چپ و راستش کُنما! مستانه ولش کن! کاش فقط می خواس بخونه. فرامرز چیه؟ نکنه هوس کرده زن بگیره؟ دهنش بو شیر می ده حالا واسمون توله هم ردیف کنه! ببینم! نکنه گند بالا آورده ؟! مستانه چی می گی تو هم؟! همین جور خودت می بُری و می دوزی. هر غلطی بکنه تو ذاتش دختر بازی نیس، عینِ خودته! فرامرز [ با خنده] حالا تو از کجا اینقد مطمئنی؟ مستانه چون جُفتِتونو خَر ببینه توبره می کِشه! فرامرز خر دیگه دختر که نه! مستانه حالا تو هم شوخی ات گرفته؟ [ با ناراحتی] می گه می خواد بره. فرامرز کجا؟ مستانه خارج. فرامرز همچی می گه خارج، انگار می خواد بِره بقالی سرِ کوچه ! خودمون گرفتاری کم داریم، باید بشینیم راجع به کی حرف بزنیم! آقا موسیقی شو گذاشته ، الان دراز کشیده داره حال می کنه. مستانه اگه اونم نذاره که نمی فهمیم تو اون اتاق مُرده س یا زنده؟ فرامرز نترس! اون تا ما رو کفن نکنه از ورِ دلمون تکون نمی خوره. حالا بذا هومان بیاد، بهِش می گم تو گوشش بخونه که اون ور خبری نیست. مستانه کارِ ما رو باش تو رو خدا. یکی دیگه از اون سَرِ دنیا باید بیاد ، با بچه مون حرف بزنه. فرامرز کجا ؟! مستانه می خوام برم بخوابم. فرامرز الان؟! مستانه خسته ا م. فرامرز [ بدونِ توجه ] این after shave منو ندیدی؟! مستانه خسته و دلگیر از راه پله بالا می رود. موسیقی هم چنان از اتاقِ شروین به گوش می رسد.
صحنه ی 3
شروین و سونیا رو به رویِ هم نشسته اند. شروین در حالی که گیتار می زند، ترانه ی" تو را نگاه می کنم" از اردلان سرفراز را می خواند.[ هنگامِ اجرا، با توجه به زمان بندی، از ابیاتِ کمتری هم می توان استفاده کرد.]
شروین تو را نگاه می کنم که خفته ای کنارِ من پس از تمامِ اضطراب عذاب و انتظارِ من تو را نگاه می کنم که دیدنی ترین تویی و از تو حرف می زنم که گفتنی ترین تویی من از تو حرف می زنم شب عاشقانه می شود تو را ادامه می دهم همین ترانه می شود کاش به شهرِ خوبِ تو مرا همیشه راه بود راهِ به تو رسیدنم همین پلِ نگاه بود مرا ببر به خوابِ خود که خسته ام از همه کس که خواب و بیداریِ من هر دو شکنجه بود و بس من از تو حرف می زنم شب عاشقانه می شود تو را ادامه می دهم همین ترانه می شود سونیا [ دست می زند] تو فوق العاده ای شروین! فوق العاده! شروین جیگرتو! سونیا کاش من جایِ تو بودم. شروین جایِ من؟! سونیا آره، جایِ تو. شروین من دنبالِ یکی می گردم جاش باشم، اون وقت تو می خوای جایِ من باشی؟ سونیا آخه مطمئن نیستم اون قدی که من تو رو دوس دارم، تو هم دوسم داشته باشی. شروین ضدِ حال نزن دیگه. سونیا خوش به حالت. می تونی گیتار بزنی، بخونی، یکی رو هم داشته باشی که همیشه عاشقت بمونه.
با شیطنت گُلی خشک را از شاخه جدا می کند، گُل را پشتِ گوشش می گذارد و در آینه به خود لبخند می زند. شروین وای! گُلِ مامی! سونیا وقتی می آم این جا اولش خیلی خوشحالم،[ هم چنان که در آینه خیره شده ، چهره اش را غم فرا می گیرد] بعد یه هو دلم می گیره. شروین قربون اون دلش بِرَم! واسه چی؟ سونیا می گن مَردا خیلی زود عشقشون یادشون می ره. شروین [ با خنده] مَردا دیگه، من که هنوز پسرم! سونیا تو هم مرد می شی! [ به طرفِ پنجره می رود] شروین بازم که نگرانی. گفتم که، مامی حالا حالاها برنمی گرده. تازه بعدِ شنا هم کلی با دوستش گپ می زنه. سونیا مامانِ باسلیقه ای داری. این جا همه چی یه جوریه. انگار با بقیه ی جاها فرق داره. مخصوصاً این تابلوهایِ آئینه دار. من حتی تو فیلما هم ندیدم یه خونه این همه آئینه هایِ دکوری داشته باشه. اینو! [ از رویِ رف کتابی برمی دارد] تو از این جور کتابا هم می خونی؟! شروین از کدوما ؟! سونیا [ کتاب را نشان می دهد] دست هایِ آلوده. شروین نه! مالِ مامیه. الان یه ماهه دستشه! سونیا خیلی جالبه ها. شروین چی؟ سونیا این که مامانت کتابایِ این نویسنده هایِ کاردُرُست هم می خونه! شروین حالا تو از کجا می دونی کار دُرُسته؟! سونیا خب از اسمش پیداس! نگا! ژان پل سارتُر! شروین [ با خنده] دیوونه! سارتُر چیه! سونیا بابات چی؟ اونم از این جور کتابا می خونه؟ شروین نه! اون تو این خطا نیس، دوس داره مسابقه فوتبال ببینه. آخ! حال می کنه با این لیگِ انگلیس! سونیا اونو که همه حال می کنن! منچسترو عشقه! شروین ادایِ گزارشگران فوتبال را در می آورد. و برایِ چند لحظه بازی خیالی از منچستر را گزارش می کند. سونیا با شوق با او همراه می شود. شروین رایان گیگز... گیگز... چه دریبلی می زنه! چه می کنه این گیگز امشب! پاس به روی کین ... کین ... [ فریاد می زند] تویِ دروازه! تویِ دروازه! سونیا [ با شوق و هیجان] گُل! خیلی با حال بود! آدم کُلی کیف می کنه! شروین ولی مامی کیف نمی کنه! اصلاً اون با هر چیزی حال نمی کنه. مثِ این خونه، که تو اینقده خوشت می آد ولی مامی رو نمی دونم. چه جوری بگم، بالاخره خودمم نفهمیدم. سونیا شاید به خاطرِ اینه اون کسی که من عاشقشم،تو این خونه ست . بازم واسم گیتار بزن! [ کنارِ شروین می نشیند] شروین! شروین! یه هو چِت شد؟ من، من حرفِ بدی زدم؟ شروین! با توام! چی شده؟ شروین هیچی، هیچی. سونیا قسم بخور که همیشه عاشقم می مونی. شروین به سونیا خیره شده که ناگهان مستانه با رکسانا وارد می شود. مستانه میخکوب شده، رکسانا سعی می کند جلویِ خنده اش را بگیرد. شروین [ دستپاچه] سلام، مامی! به این زودی ... مستانه حرفِ شروین را ناتمام گذاشته و با عصبانیت به آشپزخانه می رود. رکسانا سلام پسرِ گُل! نمی خوای دوستتو معرفی کنی؟ شروین بیا این جا سانی. رکسانا، دوستِ مامی. ایشونم سونیا. سونیا [ سرش را پایین انداخته] سلام. رکسانا سلام عزیزم. خیلی خوش اومدی. بیا بشین. الان قهوه دُرُس می کنم. مستانه [ به تُندی] رکسانا! بیا این جا! کارِت دارم! سونیا مزاحم نمی شم. خیلی ببخشید. خداحافظ. [ با عجله خارج می شود] شروین کجا؟ صب کن کُتِت موند. سانی! سانی! [ به دنبالِ سونیا خارج می شود] مستانه سانی! چه غلطا! [ با عصبانیت شاخه گلِ خشک شده ای را که سونیا کنده بود، در گلدان می گذارد] رکسانا [ با صدایِ بلند می خندد] نگاش کن تو رو خدا، انگار جِن دیده! مستانه پسره ی بی شعور! بی خود نبود از صُب هِی آمارِ رفتنمو می گرفت! رکسانا ولی خوب تیکه ای گیر آورده! [ با خنده] خیلی بد موقع رسیدیم! مستانه تو هم شوخی ات گرفته! رکسانا الهی بمیرم! دخترِ مردم داش پس می افتاد! مستانه فعلاً که من پس افتادم! رکسانا اوه! خیله خب حالا. تو هم الکی شلوغش کردی. انگار دوره ی شاه وزوزکه! جنایت که نکرده، دختر آورده. اونم به این نازی. خیلی دلت بخواد! مستانه یه دخترِ نازی نشونش بدم! رکسانا برو بابا! انگار نه انگار یه زنِ امروزی هستی. تو خونه ات ماهواره ست، بچه ات پارتی می ره، چَت می کنه، دختر آورده کُپ کردی؟! مستانه حداقل می تونس بهم بگه. رکسانا که چی بشه؟ مستانه که نشه عینِ من! اون فقط 17 سالشه. رکسانا تو هم فقط 19 سالت بود. مستانه همین دیگه. اون الان چیزی نمی فهمه. رکسانا حالا گیریم که تو الان فهمیدی. مستانه لااقل بهِش می گم، می گم که دوس شو، دوسش داشته باش، ولی عاشقش نشو. هیچ وقت عاشق نشو. [ در خود فرو رفته] رکسانا مستانه! حالت خوبه؟ مستانه [ هم چنان که در فکر فرو رفته] پریروز طوبی وسطِ اون همه خرت و پرت یه پوشه کاغذ پیدا کرد. من یه زمانی شعر می نوشتم [ با ذوق] باورت می شه؟ رکسانا آره! از خُل و چِل بازی ات معلومه! تو رو کِی می خوان کشف کنن من نمی دونم! مستانه مسخره ام می کنی؟ رکسانا نخیر! شعر که می گفتی، نمایشنامه هم که می نویسی. دیگه چی می خوای؟ مستانه کلِ نمایش نامه هایی که تا حالا نوشتم 3 تا بوده که اونا هم به بیست صفحه نرسیدن! رکسانا چه فرقی می کنه؟! مهم اینه که می تونی بنویسی و یه پا هنرمندی. مستانه مگه تو بهم بگی هنرمند! [ دوباره به فکر فرو رفته] رکسانا دیوونه! واسه اونی تب کن که زندگی شو به پات ریخت، نه این که گذاشت و رفت. مستانه الکی پایِ اونو وسط نکِش. ناراحتیِ من از این نیست. رکسانا بی خود طفره نرو! ناراحتیِ تو همینه. دیگه به من نمی خواد بگی! می گم یه نذری ای، سُفره ای، صدقه ای بده. چشِ مردم دنبالته، داره آتیش می زنه به زندگیت. پاشم اسفند دود کنم؟ مستانه به افتخارِ این که تو زندگی ام هیچی نشدم ؟! رکسانا فکر می کنی با اون یه آرتیستِ حسابی می شدی؟! مستانه [ عصبی] گفتم به اون هیچ ربطی نداره. رکسانا پس چرا تا حالا از این حرفا نمی زدی؟ چطور الان یادِ دفتر شعرت افتادی؟ مستانه برای این که تا حالا گُمش کرده بودم... رکسانا ببین! من هیچ وقت دوس نداشتم راجع به این موضوع باهات بحث کنم. همه ش فکر می کردم یه علاقه ی دوره ی تین ایجری بوده و تموم. مثِ خودِ من و خیلیایِ دیگه. اما مثِ این که این جوری نیست... مستانه چطور؟ رکسانا چون دارم می بینم هنوز نیومده چه وضعیه! ولی یادت نره مستانه! هر مردِ خوبی نمی تونه مردِ زندگی آدم باشه. مستانه برو بابا تو هم! هیچ معلومه چی می گی؟ رکسانا دیگه منم دارم نگران می شم. مستانه دلمو آشوب کردی ، بس کن! شروین با ناراحتی وارد می شود. شروین رفتش! [ رو به مستانه] خیالت راحت شد؟ مستانه اون دختره کی بود؟ شروین دوستم! مستانه [ با صدای بلند] واسه چی اومده بود؟ فکر کردی این جا کجاس؟ لاس وِ گاس؟! رکسانا مستانه! خواهش می کنم. شروین بی توجه به سمتِ اتاقش می رود. مستانه با صدایِ بلندتر ادامه می دهد.
مستانه گفتم اون دختره این جا چه غلطی می کرد ؟ شروین [ با خونسردی] اومده بود اتاق بالایی رو ببینه![ مستانه یکه می خورد] آخه خیلی شیک شده! سانی می گفت، سلیقه ات حرف نداره. بد نیس به رکسانا هم اتاقِ مهمونِمونو نشون بدی. می دونی که کیو می گم! آقایِ راد، هومانِ راد.
صحنه ی 4
مستانه با اضطراب راه می رود و با تلفن حرف می زند. مستانه دیگه باید برسن، یه سه ساعتی می شه. آره، شروین هم باهاش رفته. اونو که می شناسی، دنبالِ بهونه س که از درس فرار کنه. یکی نیس بگه ننت داره می آد؟! فرودگاه رفتنت چیه؟! عصبی نیستم! دارم سعیِ خودمو می کنم. سرویسِ گُلِ سرخی ام ناقص شد. یه هو ظرفاش از دستم افتاد. نه همه ش، ولی سه تاش خُردِ خاک شیر شد. دلت خوشه ها، دستم به آرایش نمی ره. دو تا پشتِ هم، دیگه لورازپامم جوابم کرده. نترس! هیچیم نمی شه. کاش می تونستم بخوابم ، بعدش پا شم ببینم همه ش یه خواب بود. مسخره ام می کنی؟! دیوونه! من دارم می میرم، تو شوخی ات گرفته؟! خب ، خب ... [صدای زنگ در] رکسانا! رکسانا! اومدن، اومد. باشه، باشه. خداحافظ. فرامرز و شروین با چمدان هایی در دست وارد می شوند. شروین این با این همه بار و بندیل مطمئنین فقط یه ماه می خواد بمونه؟ نیاد سه ماه تِلِپ شه این جا ؟! فرامرز باز تو شروع کردی؟ چمدوناشو بِبَر بالا، تو اتاقش. مستانه پس خودشون کجان؟ مگه با شما نیومدن؟ فرامرز چرا، داره پایین سیگار می کِشه. شروین وای! مامی! خیلی باحاله. تو راه داشتم می ترکیدم از خنده. تمام مدت دنبالِ خطِ وسطِ خیابون بود! می گفت، این ماشینا چرا از رو خودِ لِین می رَن؟! گفتم، بابا این جا از این سوسول بازیا درآری زدنت یه هفته صافکاری پاتِه! می گفت، راس می گن تو ایران چراغ قرمز فقط یه پیشنهاده ، می تونی قبولش نکنی! فرامرز چایی آماده ست؟ مستانه آره.
شروین چمدان ها را بالا می برد. مستانه در آشپزخانه است که هومان وارد می شود. هومان فرامرز جان! فرامرز بیا هومان! بیا تو! هومان سلام. فرامرز بیا خونه خودته. مستانه! کجایی؟ مستانه سلام. هومان مکث فرامرز مستانه، همسرم. ایشونم هومانِ عزیز. فکر کنم تو دانشگاه همدیگرو دیده بودین. هر چن از اون موقع تا حالا خیلی می گذره. مستانه یه بیست سالی می شه. هومان بیست و یک سال. فرامرز حالا چرا خُشکت زده؟! بیا تو دیگه! مستانه بفرمایید خواهش می کنم! هومان متشکرم. مستانه خیلی خوش اومدین. هومان من معذرت می خوام. بد موقع رسیدم. شروین خیلی هم به موقع ست. الان یه چایی می زنیم، دبش! هومان چی کار می کنیم؟! فرامرز هیچی، با هم چایی می خوریم. هومان آها! خیلی متشکرم. شروین چمدوناتونو بُردم بالا. توپه توپن! هومان متشکرم. زحمت کشیدی. سنگینی اش مالِ کتابا ست. عادته دیگه، مثِ خیلی از عادتایِ دیگه ، نمی شه کاری ش کرد. شروین اینجا هم کتاب می فروشن! هومان هنوز خیلی نخونده دارم. شروین شما هم چه حالی دارین تو مسافرت! هومان شبو باید صُب کرد دیگه. چه این جا، چه اون جا. مستانه بفرمایید چایی. هومان متشکرم. فرامرز از همین فردا حسابی می گَردونمت. تهران خیلی عوض شده. هومان [ با نگاه به مستانه] آره، خیلی عوض شده! فرامرز می برمت اون محله قدیمی مون. هومان طرفایِ پُل چوبی، دُرُسته؟ فرامرز آره. هومان [ به شوق آمده] هنوزم اون خونه هه هست؟! فرامرز جاش یه آپارتمان ساختن، بیا ببین. هومان بچه ها کجا هستن؟ محمود، احسان؟ فرامرز موقعِ جنگ رفتن شهرستان، دیگه هم نیومدن. هر کی رفت پیِ زندگی خودش. هومان بی بی چطوره؟ مستانه خیلی وقته مُرده. فرامرز [ با تعجب] تو بی بی رو از کجا می شناسی؟ مستانه خب، خب، خانومِ محمود خان بهم گفته بود، همون اولایی که تهران بودن. فرامرز محمود که اون موقع زن نداشت! هومان حتماً برای خانومش از بی بی گفته. زنِ نازنینی بود. فرامرز خدا رحمتش کنه. یادته هر چهارتامون خورده بودیم به پیسی، سه ماه اجارمون عقب افتاد؟! طفلی صداش درنیومد. هومان دلمه هاشو بگو. مستانه دلمه برگش حرف نداشت. فرامرز اینا رو هم زنِ محمود بهِت گفته؟! مستانه خب، آره! شروین چه حالی می کردین تو خونه مجردی، فکرشو بکن، بَه! فرامرز محمود که صب تا شب دنبالِ فتانه جونش بود. آخرشم همونو بُرد. احسان رو که من فکر می کردم خواجه س، بس که عینِ خر فقط درس می خوند. تو هم که حسابت جدا بود. نمی دونی مستانه، بی بی کلِّ محله رو پُر کرده بود تو خونه مون یه دانشجو اومده، از همینایی که قراره هنرپیشه ها تو فیلماشون بازی کنن. ما هم قُپی می اومدیم رفیقمون با بهروز وثوقی کمتر شام نمی خوره! شروین خوب واسه خودتون نوشابه باز می کردین! مستانه شروین! هومان [ با خنده] چه روزایی بود. شروین این جا اصلاً فیلم نساختین؟ هومان من هیچ وقت فیلم نساختم. شروین مگه کارگردانی نخوندین؟ هومان مگه هر کی کارگردانی خونده، فیلم ساز می شه؟! اون موقع چن تا دانشجویِ صفر، با یه دوربینِ 814 کانن و یه عالمه آرزو، می خواستیم دنیا رو بگیریم و همه چی رو عوض کنیم. [ می خندد] که یه هو همه چی پوف شد رفت هوا! شماها چی کار کردین؟ شنیدم بعدش دانشگاها باز شد. فرامرز اون موقع ما دیگه قاطی زن و بچه شده بودیم. هومان [ خطاب به مستانه] شما چطور؟ فرامرز تو این مملکت درس خونده و نخونده هیچ فرقی با هم ندارن. همون بهتر که نرفت. هومان بذا خودش حرف بزنه. مستانه خب، من بدم نمی اومد ولی نشد دیگه. فرامرز بگذریم. شروین آره بابا، درس کیلویی چنده! هومان ولی مستانه جان خیلی مستعد بود. تحقیقِ مشترکِ بچه های سینما و ادبیات... مستانه [ با شوق حرفِ هومان را ناتمام می گذارد] اسطوره در سینما. فرامرز [ خطاب به هومان] تو چه خوب یادته. من و مستانه اون موقع فقط تو یه واحد مشترک بودیم. چی بود؟ مستانه سبک های ادبی. فرامرز یه همچین چیزی بود. با چه بدبختی هم پاس کردم. هومان [ می خندد] تو چی رو راحت پاس می کردی؟ فقط شبِ امتحان. شروین پس بابا هم از خودمون بوده! فرامرز درسِ من که مثِ تو نبود فیلم ببینی و هر چی دوس داری بخونی. انباری مون یادته؟ توش همه جور کتاب پیدا می شد. ما نمی فهمیدیم این بالاخره داره سینما می خونه یا رشته اش نقاشیه، فلسفه س، ادبیاته، موسیقیه، چیه؟! آقا می خواس سمفونی بتهوون گوش بِده، محمود از اون ور لبِ کارون می ذاشت! فرامرز روی میز ضرب می گیرد و ترانه ی لب کارون را می خواند. شروین هم بشکن می زند. مستانه و هومان می خندند. شروین بابا دمت گرم! فرامرز [ هم چنان که می خواند] پس خرمایِ من کو؟ مستانه حالا یه بار چایی تو بدونِ خرما بخور! فرامرز هم چنان که می خواند، به آشپزخانه می رود. مستانه چایکوفسکی! [ این قطعات برایِ مستانه و هومان تداعیِ گذشته است] هومان دریاچه ی قو! کورساکف! مستانه [ با شوق] دوشیزه ی برفی شو بگو... شروین اطلاعاتِ مامی هم بد نیستا ! هومان یادش به خیر، تابستونا... فرامرز بی بی رو پشتِ بوم یه پشه بندِ بزرگ بسته بود که محمود و احسان زده بودن به نام. منم یه وقتایی می رفتم پیششون. ولی تو هیچ وقت با ما نمی خوابیدی! هومان چه معنی داره چن تا مرد با هم بخوابن! [ با خنده] به احسان هم که اصلاً اعتباری نبود! فرامرز [ از خنده ریسه می رود] محمود هم با اون شرتایِ مامان دوزش! گُل گُلی... زرشکی ... هومان [ با اشاره به مستانه] زشته! فرامرز تو اصلاً عوض نشدی هومان. این کِلاست ما رو کُشته بود! چقد از دستمون حرص می خوردی! مهمونی استاد عطایی یادته؟ جونِ فرامرز، یادته؟ هومان [ با خنده] آره . فرامرز اینقد احسان و محمود اُمُل بازی درآوردن، وسطِ مجلس گذاشتی رفتی. محمود که تا خرخره خورده بود، مستِ پاتیل مگه دستِ دخترِ عطایی رو ول می کرد! هومان فکر کنم با فتانه ا ش اشتباه گرفته بود! شروین دختره هم که حتماً بدش نمی اومده! هومان خان! هنوزم در و داف زیاده! هومان چی؟! فرامرز منظورش خانمایِ متشخصن! چه الکی الکی خوش بودیم ها! یه هو همه چی خراب شد. رفتی و پشتِ سرتم نگا نکردی. اصلاً چی شد که رفتی؟ تو که خیالِ رفتن نداشتی! هومان مکث مستانه فرامرز! ایشون خسته ان، بهتره استراحت کنن. هومان متشکرم، اتاقِ من کجاست؟ شروین بفرمایید نشونتون بدم. شروین و هومان به طبقه ی بالا می روند. فرامرز [ توجه اش به پیراهنِ مستانه جلب شده] چه ترکیبِ قشنگی! اینو از کجا آوردی؟ مستانه چن روز پیش خریدم. یه کم گشاد بود، داده بودم رکسانا تنگش کنه. فرامرز خیلی بهت می آد. مستانه رکسانا هم می گفت فیروزه ای بهم می آد. فرامرز [گردن بند فیروزه ی مستانه را لمس می کند] چه عجب! بالاخره سرویستو با لباست ست کردی. مستانه [با خنده] لباسو با سرویسم ست کردم. فرامرز نه! انگشترشم قشنگه. تا حالا اینا رو ندیده بودم. مستانه مالِ زمانِ دانشگاه ست. فرامرز خیلی قشنگن. چرا تا حالا نمی زدی؟ مستانه دم دست نبود. قبل از شام می رین بیرون؟ فرامرز آره، هوا بهتر شده. اول می برمش بام تهران. بعدشم یه قهوه خونه ی سنتی. مستانه آخرین باری که رفتیم کوه کی بود؟ فرامرز کوه؟ [مکث] ولی هفته ی گذشته رفتیم رستوران پاشا. مستانه آره، شروین هم بود. فرامرز چقدم با خوراک میگوش حال کرد. ولی من که خوراک زبونشو بیشتر دوس دارم. حالا دُرُس کردنش هم کاری نداره ها [با شوق خاصی توضیح می دهد] احمد می گفت، زنش زبونو تمیز می کنه، می ذاره جوش می آد. همین جور که قل قل می کنه، روش کف می بنده. قشنگ کفِ روشو با قاشق می گیره. چن تا حبه سیر و پیاز و نعنا هم اضافه می کنه ، حالا نعنا هم نبود، نبود! یه سبزی معطر، هر چی شد ، مثلاً تلخون. بعد می ذاره چهار، پنج ساعت ، یواش یواش می پزه. آخر سرم نمک می زنه. یه دو تا جوش که زد، داغ داغ پوستِ زبونا رو می گیره. می شه مَلَس! اون دفه احمد آورده بود دفتر، معلوم نبود ناکس زنه چی زده بود به زبونا، انگشتاتم باهاش می خوردی. سُسِ چی بود خدایا؟ بورانز، بآرنز، اسمشو گفتا. مستانه حالا هر چی که بوده، من از جفتش بدم می آد. چه با سس، چه بی سس. فرامرز تو از چی خوشت می آد؟! فکرِ شامو کردی؟ مستانه فیله کباب. رکسانا هم قراره دلمه بیاره. فرامرز دلمه؟ دلمه چه ربطی به فیله کباب داره؟! مستانه همچین می گی انگار لباسن که با هم ست کنم! خب غذاس دیگه. فرامرز این همه غذا، حالا چرا رکسانا می آره؟ مستانه آخه من برگ دلمه ام تموم شده. رکسانا گفت، تو فریزر داره خودش دُرُس می کنه می آره. فرامرز حالا واجبه دلمه هم باشه که رکسانا از خونه اش بار کنه بیاره؟ مستانه [کلافه] من که با رکسانا این حرفا رو ندارم. فرامرز چقدم این جا گرم شده. شوفاژ که روشنه، شومینه رو واسه چی روشن کردی؟ مستانه خب شوفاژو خاموش کن، آتیششو دوس دارم. فرامرز دیوار شده عینِ زغال که چی؟ خانوم آتیش دوس داره! مستانه ببین یه روز خونه ای چقد داری غر می زنی. فرامرز من غر می زنم یا تو که اصلاً معلوم نیس چته؟ مستانه [عصبی شده] من هیچیم نیس، فقط از سوال جوابایِ تو کلافه شدم. فرامرز مگه من چی می گم؟! مستانه [آهسته تر صحبت می کند که هومان نشنود]شومینه چرا روشنه؟ پیراهنتو کی خریدی؟ ستِ فیروزه ات تا حالا کجا بود؟ واسه چی شام دلمه هم داریم؟ فرامرز خب داریم با هم حرف می زنیم. مستانه یه عمره داریم حرف می زنیم. من دارم خفه می شم. فرامرز منم دارم خفه می شم. گفتم این شومینه اضافه ست! نگفتم؟ همیشه دیر به حرفم می رسی. مستانه آره، همیشه دیر می رسم... صدای بسته شدن در به گوش می رسد. مستانه و فرامرز سکوت می کنند. هومان با دوتابلویِ نقاشی در دست، وارد می شود. هومان ببخشید من باعث شدم تو نری سرِ کار. فرامرز این حرفا چیه. کار همیشه ست. بیا !می خوام ببرمت یه جایی، حالت جا بیاد. هومان حالم جا اومده! سوغاتی، یادگاری، هدیه یا هر چی که خودتون بهش می گین. این برایِ شما مستانه جان. اینم مالِ تو فرامرز. مستانه چقد قشنگه، نقاشیه معروفیه... هومان آره! طرحش از من نیس. نقاشی فریاد از مونک... من همونو دوباره کشیدم. مستانه چه جالب! هومان مالِ الان نیست. وقتی از ایران رفتم حال و روزم به هم ریخته بود [در فکر فرو می رود، یادآوری گذشته برایش آزار دهنده است]تا مدت ها عصبی بودم، زیر همه ی اون فشارا ... ناراحتی ... یه مجموعه نقاشی دیدم از نقاشایِ اکسپرسیونیست. محوِ این کار شدم . بعدش شروع کردم به کشیدنِ دوباره ی اون. وقتی تموم شد راحت شدم. یه آرامشِ خاص. انگار خلاص شده بودم ، وقتی نگاش می کردم سبک می شدم. فرامرز [ با مزاح]می فهمم چی می گی، مثِ این می مونه آدم بزنه جاده شمال! هومان [با صدای بلند می خندد] من به تو چی بگم فرامرز! مستانه یه حسِ عجیبی به آدم دست می ده. این که این پُل واسه چی این جاس؟ چرا آسمون قرمزه؟ اون دو نفر کین که از اون تَه دارن می آن؟ این آدمه که با تمامِ وجود داره فریاد می زنه... هومان همین طوره که می گی. فریادِ یه نروژی نیست، فریادِ یه انسانه. مستانه یه جور اعتراض. فرامرز بِده ببینم! چه ترکیبِ قشنگی! هومان من تابلویِ دوشیزه و مرگ مونک رو هم خیلی دوست دارم. به نظرِ من کارایِ مونکو نمی شه فهمید، مگه آثار ایپسن رو بخونی. مستانه من عاشقِ نمایش نامه ی خانه ی عروسکِ شم. هومان کاراکتر نورا فوق العاده ست. نگاهِ ایپسنو دوست دارم، این که به زن ها مثِ الهه ها نگاه می کنه، اما با یه دیدِ خیلی تلخ. مستانه تو ایران یه فیلم بر اساسِ خانه ی عروسک ساختن. هومان سارا. یه انطباقِ بومی از A dolls house . فرامرز می دونم کدومو می گی. همون فیلمه که زنِ بچه دار نمی شد رفت واسه شوهرش خواستگاری. مستانه اون لیلا بود فرامرز! فرامرز این چی؟ [ با خنده] اینو از رو کی کشیدی؟ هومان اون مالِ خودمه. فرامرز راس می گی. این دیگه مالِ خودته. آدم گُم و گیج می شه ! مستانه پس خودتون کوبیسم کار می کنین؟ هومان کوبیسم که نه، دوره اش گذشته. [ به تابلو اشاره می کند، دوست دارد مستانه فارغ از " ایسم ها " به نقاشی اش نگاه کند] نگا کن! فرامرز [ با خنده] حالا از رده خارجاتو واسه ما می آری؟! هومان هنوزم می شه در موردش حرف زد. حیاتش که نمُرده! مستانه من عاشقِ کارایِ کوبیسمم. [ با ذوق] این که تو نگاهِ اول زیاد سر در نمی آری. باید کلنجار بری تا بفهمی چی به چیه. مثِ این [به نقاشی اشاره می کند]انگار یه زنه که خوابش بُرده ... الهی! فرامرز [ با مزاح] حالا تو زن و مردشو از کجا تشخیص دادی؟! مستانه حس کردم! مستانه محوِ نقاشی شده، هومان به تابلوهایِ آینه دار نگاه می کند. تلفنِ همراهِ فرامرز زنگ می خورد. فرامرز سلام، چه خبر؟ خب... اونو که قولنامه کردم. بهت گفتم بجنب... ببین! حالا یه 120 متری دیگه همون حوالی دارم. آره ... آره ... فردا بیا یه کاری ش می کنیم. قربانت ، خداحافظ. هومان این آینه ها چقد جالبه، کارِ خودتونه؟ مستانه آره. همشو از آت آشغال دُرُس کردم. یه مُش کاغذ باطله و روزنامه و چسب چوب. [با شوق ادامه می دهد] بعدش با خرت و پرت دور و برم، رویِ قابا رو تزئین کردم. هومان چه ایده ی جالبی! فرامرز می شه گفت یه جور بازیافته. مستانه این مجسمه هایِ سفالی رو هم خودم دُرُس کردم. هومان اوهوم! بدونِ قالب کار کردی. پس طراحِ خوبی هم هستی. حتماً تا حالا نقاشی هایِ زیادی هم کشیدی ؟ مستانه قدیما آره، یکی شو دارم [ با عجله به سمتِ اتاقِ کنارِ آشپزخانه می رود و تابلویی را با طرحِ گلِ آفتابگردان می آورد] ایناهاش! فرامرز [با تعجب]تا حالا نگفته بودی این تابلو رو خودت کشیدی؟! هومان امضاش پایِ تابلو ئه. نگا کن! این گوشه. مستانه یه دوستِ نقاش داشتم، اونم کمکم کرده بود. بعدش رفت شهرستان. منم خیلی وقته که دستم به نقاشی نمی ره. فرامرز هومان! بیا بشین بابا! هومان باشه، بعداً راجع به اینا حرف می زنیم. شومینه ی قشنگی دارین. این شومینه یه rocking chair کم داره. از همین صندلیایی که ... مستانه مثِ گهواره ست. هومان گهواره ... [به آتش چشم می دوزد] کودک! می روی به رودخانه بیفتی! در دلِ آب گلِ سرخی هست و در آن گلِ سرخ، رودی دیگر پس این پرنده را ببین! این پرنده ی زرد را ببین! نگاهِ من به عمقِ آب است خدایِ من! فرو می افتد این کودک و فرو افتادم به عمقِ گلِ سرخ ... فرامرز تو هنوزم این شعر رو یادته؟ مستانه یه چیزایی هیچ وقت فراموش نمی شه... هومان زمزمه هایِ لورکا... مستانه شعرایِ نرودا ... هوا را از من بگیر، اما خنده ات را هرگز، تا چشم از دنیا نبندم... شروین با بلوزِ قرمزی که پوشیده، وارد می شود. شروین وای! مامی! سلیقه ی هومان خان حرف نداره! نگا! فرامرز [ با تعجب] قرمز ؟! واسه شروین؟! هومان عینشو خودمم دارم. مستانه خیلی شیکه . ممنون.
صحنه ی 5
مستانه در حالِ خشک کردن بشقاب های غذاخوری است. سر حال و بشاش است. صدایِ موسیقیِ سنتی که با آواز همراه است، به گوش می رسد. رکسانا چه زود همه جا رو مرتب کردی. گفتم بذا صب می آم کمک. مستانه همچی می گی انگار یه گردان مهمون داشتم. رکسانا ولی اندازه یه گردان که تهیه دیده بودی! این جوری پیش بری این یه ماهه از پا در می آی. مستانه [ با خنده] من هیچیم نمی شه. بیا بشین . رکسانا وای! مستانه! تو رو خدا اونو خاموش کن. دیشب به اندازه کافی مخمون تیرید شد! مستانه این که خیلی قشنگه. رکسانا حالا اگه cd مکُش مرگِ ما بود هم همینو می گفتی! بزنم به تخته میزونی. ولی من که دیشب سردرد گرفته بودم. آدم دورِ هم جمع می شه بگه، بخنده. اصلاً مزه ی شب نشینی به شر و وِر گفتنشه! هر چی هنرمند بود نبشِ قبر کرد! اون دو تا نقاشا، چی بودن... مستانه [با خنده] مری کَسَت و دگا. رکسانا تو چه خوب این اسمایِ عتیقه یادت می مونه! بابا! اونو قطع کن! آخه اون چی بود تعریف می کرد؟ به ما چه که این عاشقِ اون بوده! مستانه الهی!اون ماجرا که خیلی جالب بود. فکرشو بکن! یه زنی با این همه اختلاف سنی، عاشق ِ دگا بوده. حالا بگیم اون موقع دگا بزرگ ترین کلکسیون دار و چه می دونم، نقاشِ معروفی بوده. وقتی پیر می شه چی؟ کور هم می شه. تو فقر و فلاکت! بازم مری کست باهاش بوده. رکسانا پس از ما خُل تَرَم پیدا می شه! آخه آدم مردِ پیرِ کورِ بی پولو می خواد چی کار؟ این عشق و عاشقیا به دردِ همون قرنِ 18، 19 می خوره! مستانه! سرم رفت! مستانه [ ضبط را خاموش می کند] می بینی رکسانا، از همه چی سر در می آره. موسیقی، ادبیات، سینما، نقاشی... رکسانا خب که چی؟! زندگی که اینا نیست ! مستانه پس چیه؟! فکر کردی الکیه؟ صحبتِ هر چی می شه، چیزی داره که بگه! رکسانا آره، به هر چیزی یه تُک زده ولی اونی که باید می شده، نشده. مستانه منظورت چیه؟ رکسانا این تو کارِ خودش مونده. تهِ دلش غنج می زنه واسه این که یه فیلم بسازه. ندیدی با چه ذوقی از دستیار کارگردانیش می گفت، اونم تو یه فیلمِ مستند. مستانه همچی می گی مستند، خیلی ببخشید! مث این که از همون فیلم تو جشنواره هات داکس کلی استقبال شده. رکسانا حالا اون یه چیزی گفت، تو تورنتو بودی؟! اسمِ جشنواره رو جانِ من! آدم یادِ هات داگ می افته! مستانه حالا تو هِی مسخره کن. می گم رکسانا! واسه فردا یه وقتِ کُپ از نِلی برام بگیر. می خوام موهامو کوتاهِ کوتاه کنم. پسرونه! رکسانا زده به سرت؟! می خوای فرامرز خان طلاقت بده؟ مستانه نه جونم! از این خبرا نیست. رکسانا حالا چرا می خوای موهاتو کوتاه کنی؟ مستانه هوس کردم. دانشجو که بودم موهام اینقد بود[انگشتِ اشاره اش را نشان می دهد] نژلا نمی ذاش بلند شه. قشنگم می زد. رکسانا همون دختر کُرده؟ مستانه آره. فکرشو بکن! همش با هم بودیم. من، لاغر و بلند. اونم کوتاه و خپل. تا می رفتیم تو دانشکده، بر و بچه هایِ سینما می گفتن چیچو، فرانکو اومدن! [ می خندد] رکسانا [با خنده] شما با بر و بچه هایِ سینما چی کار داشتین؟! مستانه اذیت نکن! رکسانا من نمی فهمم تو از چیه این هومان خوشت اومده بود؟ مستانه اون موقع بیشتر واسم جالب بود. فکرشو بکن! کتابایی که می خوند ، سمفونیایی که گوش می کرد، فیلمایی که می دید، من هیچ وقت تو خانواده ام یکی مثِ اونو ندیده بودم! هنوزم همین طوره. این همه جامعیت تو یه نفر ... رکسانا مستانه! مستانه چیه؟ رکسانا یه سوال می پرسم، اگه دوس نداشتی جواب نده. مستانه بگو! رکسانا وقتی مطمئن شدی دیگه نمی آد، بعد از ازدواج، بازم یه وقتایی دلت واسش تنگ می شد؟ مستانه بیشتر دلم واسه حسایِ خودم تنگ می شد... رکسانا چرا گذاش رفت؟ مستانه یه وقتایی یه هو همه چی خراب می شه، خودتم نمی فهمی چطوری. تا می آی فکر کنی چی شد، همه چی تموم شده. می دونی رکسانا! یه دخترِ شهرستانی که کُلِ هم و غمش خوندنِ چهار تا کتاب درسی و همه ی آرزوهاش، دانشگاه ست، هیچ وقت نمی تونه ایده آلِ مردی باشه که دکارت می خونه وُ موتزارت گوش می کنه. خب، تقصیرِ منم نبود. تقصیرِ خانواده ام هم نبود. مامانِ من چه گناهی داشته که تا به خودش اومده، یاد گرفته چطوری قرمه سبزی بپزه! اونم این میراثِ بزرگو واسه دخترش می ذاره... غیرِ اینه؟! رکسانا مستانه جان! مَردا همشون مثِ همن. چی فکر کردی؟ با سواد، بی سواد، به قولِ خودت روشنفکر و دکارت خونِشَم، سر آخر از زنش، همون قرمه سبزی رو می خواد! مستانه پس چرا تا حالا ازدواج نکرده؟ رکسانا تو از کجا می دونی؟[با خنده] شایدم قرمه سبزیه خوب جا نیفتاده، سه طلاقه کرده! مستانه تو همه چی رو به شوخی می گیری. رکسانا وقتی هیشکی سرِ جایِ خودش نیس، تو توقع داری من همه چی رو جدی بگیرم؟! خدا بیامرز بابام همیشه می گفت، صبر داشته باشین، آدم به دیروزِ خودش می خنده! مستانه پس چرا من نمی خندم ؟ رکسانا واسه این که نافِ تو رو با گریه بُریدن! مستانه [با خنده] نافِ همه رو با گریه می بُرن! رکسانا [با خنده] به این می گن چی؟ دردِ مشترک! وای! الان اگه هومان خان این جا بود، با این دردِ مشترک یه بحثِ فلسفی راه مینداخت که هممون گُه گیجه بگیریم! پس به افتخارِ این که خودتی و خودم ، ناهار مهمونِ منی. زنگ بزن هر چی دوس داری سفارش بده. مستانه پس معلوم می شه که چی؟ [ رکسانا هم زمان با او می گوید] رکسانا جون حقوق گرفته!
صحنه ی 6
هومان به گُل هایِ خشک شده و آینه ها نگاه می کند. مستانه وارد می شود. هومان حضورِ مستانه را در پشت سرش حس می کند. مستانه از این که هومان با علاقه به آینه هاش نگاه می کند، به وجد آمده. هومان [ گلبرگ هایِ گلِ یکی از گلدان ها را لمس می کند] مَسی! مستانه [ از این که او را مثل گذشته " مسی" صدا زده، یکه می خورد] بله؟! هومان این گُلا رو چه جوری خشک می کنی؟ مستانه خیلی راحته. فقط کافیه وقتی تازه ان سر و ته آویزونشون کنی. بعدِ چن روز خود به خود خشک می شه. هومان چرا گُلِ طبیعی نمی ذاری؟ سرِ کوچه تون یه گل فروشیه. مستانه [ با خنده] الان که فصلِ آفتابگردون نیست. هومان هنوزم دوس داری؟ مستانه خیلی وقته که به جاش گُل خشک می ذارم. فروغ می گه، زوالِ زیبایِ گُل ها در گلدان... در اتاقی که به اندازه ی یک تنهایی ست / دلِ من/ که به اندازه ی یک عشق است/ به بهانه هایِ ساده ی خوشبختیِ خود می نگرد/ به زوالِ زیبایِ گل ها در گلدان... همیشه پیشِ خودم می گفتم این یعنی چی؟ هومان شاملو هم این انتقادو کرده بود. مستانه ولی حالا این زوالِ زیبا رو می فهمم. هومان چیزایِ بهتری هم واسه فهمیدن ست. این آینه ها برام جالبه. مستانه چی ش؟ هومان بَدَویتش. مستانه [ با خنده] یعنی ما غارنشینیم دیگه! هومان تو قلعه نشینی! [ می خندد] از شوخی بگذریم، تویِ این ها یه جور سادگی کودکانه ست. مثِ یه طبیعتِ بکر... چرا با این آینه ها یه نمایشگاه نمی ذاری؟ مستانه [ با تعجب] نمایشگاه؟! هومان آره! تعدادش که زیاده، طرح هاش هم متنوعه. حتماًٌ مردم خوششون می آد. مستانه تا حالا به نمایشگاه فکر نکرده بودم، آخه من که حرفه ای کار نمی کنم. هومان خب، حرفه ای کار کن! مستانه یعنی بِبَرم اینا رو بذارم واسه فروش؟! هومان البته. مردم می آن، می بینن، کِیف می کنن، انتخاب می کُنن و کارایِ تو رو می زنن به دیوارِ خونه شون. این خیلی قشنگه... مستانه ولی من اینا رو دوس دارم، همه ی اینا رو. [ به سمت آینه ها رفته و با ذوق یکی یکی معرفی می کند] این اسمش تحویلِ سالِ نوئه. این ماهی سفید در تُنگ! این یکیو که عاشقشم، ماه در صندوق! هومان لازمه بعضی وقتا آدم از یه چیزایی دل بِکَنه. مستانه برایِ من آسون نیست. هومان هنرمند شدن تاوان داره مسی. مستانه من تاوانشو دادم... هومان چی رو؟! مستانه به هومان خیره می شود. هومان سرش را پایین می اندازد. مستانه آهی کشیده و از پنجره به بیرون نگاه می کند. هومان هنوزم شعر می گی؟ مستانه [ با لبخندی تلخ] دیگه ذوقِ شاعرانه هم واسم نمونده که بخوای کورِش کنی! هومان یعنی من این همه بد بودم؟! اگه هم اون موقع چیزی می گفتم، فقط واسه این بود که کارات بهتر بشه. می خواستم از فضایِ تنگِ غروب و جاده و نم نمِ بارون بیای بیرون! مستانه [ با خنده] بیام بیرون که بزنم تو کارِ چایکوفسکی و فلسفه وُ ...؟! هومان بیای بیرون که یه فضایِ تازه رو تجربه کنی... مستانه ولی من تو همون فضایِ کهنه موندم، هیشکی هم دستمو نگرفت... هومان قرار نیس کسی دستِ کسی رو بگیره. این همه نویسنده وُ شاعر و نقاشِ مطرح تو دنیاست . هیچ کدومشون هم از نردبونِ یکی دیگه بالا نرفتن. خودشون زحمت کِشیدن. اینو از من داشته باش، تو دنیایِ هنر تا خودت نخوای یاد بگیری، هیچ کسی هیچی بهت یاد نمی ده. مستانه بحثِ یاد دادن نیست! برای ماهی ای که تویِ تُنگ به دنیا می آد، بهتره که تویِ تُنگ بمونه! نه این که بندازنش تو دریا تا یکی دیگه قلاب بندازه وُ دوباره بندازتش تو تُُنگ ... هومان بعضی از ماهی ها هم می رسن به اقیانوس! مستانه اگه سرنوشتشون بذاره... هومان معذرت می خوام، من فکر می کنم این عادتِ آدمایِ ضعیفه که می خوان همه چی رو بذارن پایِ سرنوشت. مستانه خیلی ببخشید، به نظرِ منم این عادتِ آدمایِ خوشبخته، که دوس دارن بگن خودشون تنهایی به همه چی رسیدن! هومان خوشبختی چیه؟ مستانه قطعاً " نرسیدن" نیست! هومان فقط تو " رسیدن" هم نیست! البته خودِ منم این سوگِ شرقی رو نمی پسندم؛ کز نیستان تا مرا ببریده اند / از نفیرم مرد و زن نالیده اند ... به نظرِ من هر بُریدنی می تونه یه تولد باشه. ببین مسی! وقتی از همه کس و همه چی بُریدی، اونقدر خسته ای که نفست بالا نمی آد، دلت می خواد ول کنی و بری، یه قایق می خوای با یه پارو و بادِ ملایم. هر وقت نوشته هات برات مثِ اون قایق و نسیم شد، تو متولد شدی، شک نکن! مستانه [ به فکر فرو رفته] یه وقتایی که چشامو باز می کنم پیشِ خودم می گم باز صُب شد! خسته ام، خیلی خسته... دوس دارم بنویسم، یعنی نوشتم، ولی نشد! هیچ اتفاقی نیفتاد... هومان ولی آینه هات اینو نمی گه. این آینه ها آبستنِ یه اتفاقه. مستانه واقعاً؟! هومان تا خودت خودتو باور نکنی، توقع نداشته باش که کسی باورت کنه. مستانه [ با استیصال] من باید چی کار کنم؟ هومان تو به purify نیاز داری. چه طوری بگم ، یه بازنگری... یه خونه تکونیِ فکری، روحی... مستانه خونه تکونی؟! [ زیر لب ] تو این خونه؟! هومان سهمِ خودتو از این خونه و زندگی بردار. همین! ببینم! شروین می دونه تو می نویسی؟ مستانه کدوم نوشته؟! فقط می دونه خیلی دوس داشتم نمایش نامه بنویسم. یه بار بهم بند کرده بود که اگه بخوای جایِ یه نویسنده باشی، کدومو انتخاب می کنی؟ هومان تو چی گفتی؟ مستانه تنسی ویلیامز. می دونی چی گفت [ می خندد] گفت به پا نشی تنسی تاکسیدو! هومان کی؟! مستانه همون کارتونه، یه پنگوئن بود با شیرِ دریایی! هومان [ با خنده] حالا تنسی تاکسیدو کدومش بود؟ شیره یا پنگوئنه؟! مستانه چه فرقی می کنه؟! مهم اینه که تنسی ویلیامز نشدم! هومان آدم هایِ بزرگ آرزوهایِ بزرگی دارن! مستانه آرزوهایِ بزرگ مالِ جووناس، نه من! هومان چی می گی، من دلم می خواد 96 سال عمر کنم! مستانه [ با خنده] حالا چرا نمی گی 100 سال؟ هومان 4 سال تخفیف دادم! مستانه اون موقع دیگه پیر می شی. هومان یه دوستِ هلندی دارم که یه بار براش یه کاری کرده بودم، می خواس دعام کنه، گفتم واسم دعا کن عمرِ طولانی داشته باشم. گفت، تو زیاد عمر می کنی، الان 50 سالته ولی عین 30 ساله هایی! مستانه اوه! این همه عمر رو می خوای چی کار؟! هومان هنوز خیلی کارایِ نکرده دارم. [ می خندد] چی خیال کردی؟ فکر کردی فقط تو آرزوهایِ بزرگ داری؟! مستانه [ می خندد] چقد دنیا رو قشنگ می بینی، مثِ سهراب سپهری. یه کتابی دارم از خاطرات و اتودایِ نقاشی و شعرش. فوق العاده ست! آدم می مونه که این چقد دنیا رو لطیف می دیده. همینی که تو می گی، زندگی رسمِ خوشایندی ست... خواب رویِ چشم هایم چیزهایی را بنا می کرد یک فضایِ باز، شن هایِ ترنم ، جایِ پایِ دوست... مستانه به فکر فرو رفته و به صورتِ خودش در یکی از آینه ها خیره شده. با صدایِ زنگِ در، رشته افکارش از هم گسسته می شود. مستانه فرامرزه، باز یادش رفته کلیدشو بِبَره.
صحنه ی 7
هومان در حالِ نوشتنِ مطالبی در دفترچه یادداشت است. شروین چه پیپِ خوشگلیه. تا حالا رو نکرده بودی! روشنش نمی کنی؟ هومان چرا. شروین چی می نویسی؟ هومان هر چی به ذهنم برسه. شروین خاطره؟ هومان ممکنه خاطره هم باشه. تو نمی نویسی؟ شروین چی؟ هومان همینی که الان گفتی ... شروین نه! آخه مالِ ما که خاطره نیس، بنویسیم می شه مصیبت نامه! هومان [با خنده] تو چه مصیبتی تو زندگی داری ؟! شروین [ با خنده] ما end مصیبتیم! نمی بینی؟! هومان اِ ؟! شروین تو خودتو نبین! تا دلت خواس بارتو بستی و رفتی! ما حالا از صد نفر باید گذر نامه بگیریم! پدر، مادر، خان دایی، ننه بزرگ، چه می دونم ... هومان خب بدونِ گذرنامه برو! شروین نمی شه که... هومان یه کاری کن بشه. شروین یعنی تو نمی گی بمون؟ اون ور هیچ خبری نیس! بدبختیه! از این حرفایی که می گن... هومان من نه می گم بمون، نه می گم برو. زندگی هر کسی به خودش مربوطه. یه تصمیمایی تو زندگیه که مسیرِ آدمو عوض می کنه. مثِ شنا کردن تو آبِ دریا. ممکنه غرق شی اما ، لذتش از آبِ رودخونه خیلی بیشتره. این طور نیست؟ شروین منم همینو می گم،گوش نمی دن که. تو اگه بچه داشتی خیلی حال می کرد. هومان حالا که ندارم! شروین تنهایی حوصله ات سر نمی ره؟ هومان کتاب می خونم. نقاشی می کِشم. سفر می رم، بیشتر اروپا. موزه ها رو می بینم. با آدما آشنا می شم. هزار تا کارِ دیگه هم می کنم! شروین مایه داری و حال می کنی دیگه! هومان ارثِ بابام که نیست، نقاشیامو می فروشم. شروین پس چی می گن تو کارِ هنری پول نیست؟ هومان هدف پول نیست، اعتبار با خودش پول هم می آره. شروین [ باخنده]حالا این همه معتبری کسی هم می شناسدت؟! هومان [با خنده] تو این کهکشان من یه ذره هم نیستم! دنیا رو از بالا ببین ، پسر! شروین بابا تو خیلی باحالی! حالا کهکشانو بی خیال! ولی پول که باشه، دختر مُختر هم زیاد می شه! چطور تا حالا ازدواج نکردی؟ هومان خودت که دلیلِشو گفتی، چون خیلی با حالم! [می خندد] فیلمِ بلوند توت فرنگی رو دیدی؟ شروین نه! هومان الیویا یه جای فیلم یه حرفِ بامزه ای می زنه [ با خنده ] می گه ،" ازدواج یه رسمِ احمقانه ی دِمُدِه ست که غارنشینا شروعش کردن و گُل فرو شی ها و جواهر فروشی ها هم بهش دامن زدن!" شروین خودت چی فکر می کنی؟ هومان به نظرِ من خیلیا بهش دامن زدن! [ می خندد] شروین حالا بدون شوخی چرا تا حالا زن نگرفتی؟ هومان شناسنامه ای؟ شروین یعنی چی؟ هومان یعنی حتماً اسمش تو شناسنامه ام باشه؟ شروین مگه جور دیگه هم هست؟! هومان به نظرِ تو نیست؟ شروین اگه نظرِ من باشه که اصلاً دُرُستش همینه! هومان [ با خنده] قراردادِ محرمانه، ها؟! شروین ولی از این قراردادایِ محرمانه تو ایران جواب نمی ده! هومان چرا؟ شروین [با خنده] خب پاش بیفته آدم مجبور می شه هِی قرارداد ببنده! هومان [با خنده] تو خیلی بامزه ای پسر! شروین تو هم خیلی زرنگی! هومان چطور؟ شروین بالاخره نگفتی زن داشتی یا نه؟ هومان زن داشته باشم یا عاشق شده باشم، کدومش؟ شروین مگه فرقی هم می کنه؟ هومان به نظرت فرقی نمی کنه؟ شروین باز ما رو نپیچون! هومان من کی تو رو پیچوندم؟ شروین همین دیروز! ولی دمت گرم. دوستام می گن این رفیقت خیلی باحاله! هومان تو هم همین طور. وقتی با تو هستم خیلی بهم خوش می گذره. شروین ببین! بحثو عوض نکن! هومان باشه، واست می گم. وقتی از ایران رفتم سه سالی انگلیس بودم. برای این به زبان مسلط شم بهم پیشنهاد دادن یه هم خونه بگیرم. شروین زن یا مرد؟ هومان زن! شروین نه بابا؟ چه نعمت آبادیه اون ور! هومان ولی من نتونستم. شروین چرا؟ هومان شرایطشو نداشتم. شروین چه شرایطی؟ هومان از نظرِ روحی. حالم خوب نبود. شروین می گرفتی خوب می شد! [ با شیطنت] بد می گم بگو بد می گی! هومان بچه ای! شروین من هفده سالمه! هومان بچه ای که این حرفو می زنی. ببین شروین! یه وقتایی تو زندگی آدم می بُره. می ذاره وُ می ره. اما بازم خلاص نمی شه. می فهمی؟ بازم حالت بَده. بعد وقتی داری واسه یکی از دلتنگیهات می گی، همه چی رو به شوخی می گیره. خیلی بَده نه؟ شروین معذرت می خوام. من نمی خواستم... هومان بگیر بشین! گفتی بچه نیستی، من هنوز به سوالِ تو جواب ندادم. [پیپش را روشن می کند]تو اون شرایطِ سخت با یه دختری آشنا شدم به اسمِ ماریا. از یه پدرِ ایرانی و مادر انگلیسی که از هم جدا شده بودن. شروین! تو نمی دونی وقتی می ری به کشوری که همه غریبه ان، چقد داشتنِ یه هم زبون خوبه. تو اون روزایِ بد، ماریا یه گوشه ی کوچیک از یه خلا بزرگو پُر می کرد. احساس می کردم که حالا حداقل می تونم نفس بکشم. می دونی، نقاشا وقتی عاشق می شن از عشقشون نقاشی می کِشن. به خاطرِ همین من تا حالا عکسِ سه تا زنو کشیدم؛ مادرم، ماریا و ... [حالش دگرگون شده] می شه اون پنجره رو باز کنی؟ احساس می کنم هوا خفه ست.خیلی گرم شده. شروین باشه، [پنجره را باز می کند]الان ماریا کجا ست؟ هومان نمی دونم. شروین نمی دونی؟! هومان آره، نمی دونم. یه روز دیدم که رفته. شروین به همین سادگی؟! هومان هیچ اتفاقی ساده نمی افته. حتماً اونم دیگه بُریده بود. شروین ممکنه. هومان شک نکن! شروین اون زن آخریه چی؟ هومان آخریه همون اولیه بود! می شه ازت خواهش کنم این بحثو دیگه ادامه ندیم؟ شروین حالت خوب نیست؟ هومان برام می خونی؟ هومان دوس داری واست ایرانی بخونم یا خارجی؟ هومان هر چی که خودت دوس داری. شروین یه آهنگ می خونم از ایگلس. هومان پس اگه می خوای از ایگلس بخونی ترانه ی هتل کالیفرنیا رو بخون. شروین تو ایگلس گوش می دی؟! هومان من همه چی گوش می دم. شروین دمت گرم. منم عاشقِ هتل کالیفرنیام. بزن قدش! پاشو بریم تو اتاقم. هومان و شروین به اتاقِ شروین می روند. صدایِ شروین که در حالِ خواندنِ ترانه ی هتل کالیفرنیا ست، از اتاقش به گوش می رسد. [مانندِ صحنه ی 4، با توجه به زمان بندیِ اجرا، بخش هایی از این ترانه را هم می توان حذف کرد]
On a dark desert highway , cool wind in my hair Warm smell of colitas , rising up through the air Up ahead in the distance, I saw a shimmering light My head grew heavy and my sight grew dim I had to stop for the night There she stood in the doorway The mission bell I heard And I was thinking to myself, This could be heaven or this could be hell Then she lit up a candle and she showed me the way There were voices down the corridor I thought I heard them say… Welcome to the hotel California Such a lovely place Such a lovely face Plenty of room at the hotel California Any time of year, you can find it here …
در حینِ خوانشِ ترانه، مستانه وارد صحنه شده، مشغولِ کشیدنِ نقاشی است. آرامشی خاص دارد. فرامرز کلافه وارد می شود. فرامرز دو دقیقه نمی ذارن بخوابیم! صداش خونه رو برداشته! [ با صدایِ بلند که شروین بشنود] شروین! شروین! چه خبرته؟! مستانه خودت که بدتر هوار می زنی! فرامرز [ با تعجب] این سه پایه رو از کجا آوردی؟!
صدایِ شروین آهسته شده و به تدریج فید می شود. مستانه خریدمش! فرامرز حالا چی می کِشی؟ مستانه دستمو می کِشم. رویِ دستمو. فرامرز مگه فرقی هم داره ؟! مستانه چی؟ فرامرز با کَفِش؟! مستانه فرامرز! یه نگا به دستات بنداز! واقعاً پشت و روش یکیه؟! فرامرز کارِ ما رو باش! ببین این هومان چه نسخه هایی واسه آدم می پیچه! دیگه همینو کم داشتیم بشینیم دستامونو نگا کنیم! مستانه [با علاقه به دستهاش نگاه می کند ]چه حسی نسبت بهش داری؟ فرامرز نسبت به کی؟! مستانه دستت دیگه! فرامرز [با بی میلی یک پرتقال پوست می کند] گفتم تو سرخ می خوام، بی انصاف به اسمِ سان گین ببین چی انداخت به ما. مستانه [هم چنان که به دستهاش نگاه می کند]من دوسِشون دارم. فرامرز خوش به حالشون! نمُردیمو بالاخره ابرازِ عشقِ شما رو هم دیدیم! مستانه حالمو نگیر دیگه! فرامرز خدا رو شکر مث این که همه سرِ حالن! تو که داری با دستات حال می کنی، [ به آرامی که هومان نشنود] شروین هم که سرشو انداخته پایین عینِ گوسفند راه افتاده دنبالِ هومان! یکی نیس بگه تو یه الف بچه چه صنمی با این داری که دوره افتادی دنبالش؟ خدا در و تخته رو خوب با هم جور کرده ! مستانه [با اشاره به اتاقِ شروین]حالا بَده از تو اون دخمه اومده بیرون سَرمونو با دوپس دوپس نمی بره؟ فردا هم می خوان برن اسکی. فرامرز تو که هر وقت شروین می خواس بره اسکی قیامت به پا می کردی؟ نرو! اِل می شی، بِل می شی. پات می شکنه، بهمن می آد. مستانه یه بزرگتر همراشه خیالم راحته. تو که هیچ وقت باهاش نمی رفتی. فرامرز همینم مونده بود تو این سن و سال برم اسکی، کله ملق شم از کمر بیفتم! مستانه عوضش اون چربی شکمت آب می شد! فرامرز تو کفِ دستتو بِکِش! با شکمِ من چی کار داری. مستانه رویِ دستمو! فرامرز پس این سرتق، فردا هم می ره گردش. من نمی فهمم این مگه درس نداره؟ مستانه با یه روز هیچی نمی شه. فرامرز [ با ناراحتی] الان بیست روزه همین بساطه. مستانه همه ش که درس و فحص نمی شه. تفریح هم سرِ جایِ خودش. فرامرز نه! مث این که گوشِ شیطون کَر همه چی اومده سرِ جایِ خودش! دیگه حرفی از خارج رفتن نمی زنه؟ مستانه به من که جدیداً چیزی نگفته. فرامرز به منم که هیچ وقت چیزی نمی گه! مستانه شایدم هومان خان باهاش صحبت کرده، قید شو زده. فرامرز والله این هومانی که من می بینم تشویقش نکنه خیلیه. تو دیگه نگران نیستی؟ مستانه می گی چی کار کنم؟ خودمو بکُشم؟! فرامرز همین؟! تا دیروز ما رو کچل کرده بودی! مستانه دیروز، دیروز بود. هومان و شروین وارد می شوند. شروین بَه! مادام ، موسیو! هومان [به نقاشی نگاه می کند] واسه دست گرمی عالیه. نگا کن فرامرز! چه اتودِ دستش خوب درومده. فرامرز [با مزاح ] حالا تو از کجا فهمیدی دستِ خودشه؟ شروین برای این که تو این خونه فقط یه خانومه. مامی! پاتم بِکِش! هومان [جدی] شروین! شروین [به آهستگی] خب! ببخشین! مستانه می بینین! هومان شروین! فکر می کنم ما یه صحبتایی کرده بودیم. شروین مامی! [به سمت سه پایه می رود]مامی! [مکث] مامی! دستت قشنگه. مستانه [با خنده]این ؟ [به نقاشی اشاره می کند]یا این؟ [به دستِ خودش اشاره می کند] شروین جُفتش. مستانه عزیزِ دلم ، الهی! با نسکافه چطورین؟ هومان عالیه. فرامرز از همون دُرُس کن که از مالزی آوردیم. هومان من تا حالا مالزی نرفتم. کلاً به کشورایِ آسیایی خیلی کم سفر کردم. فرامرز مالزی خیلی قشنگه. مخصوصاً نمایشگاهِ حیواناتش. یه آکواریوم داش به چه بزرگی. انگار دریا جلویِ چشته! چه عنکبوتایی داش. هومان خب تو کشورایِ دیگه هم اینا هست. شروین عشقِ بابا، مالزی و هند و سنگاپوره! هومان [ با خنده] چه مثلثی! مستانه شما اگه رفتین مالزی حتماً مالاکا برین. معبدایِ قدیمی اش دیدنیه. فرامرز به پایِ اون آکواریومه نمی رسه! مستانه من دوس دارم برم یونان. می گن بقایایِ اون ساختمونایِ تئاترایِ قبل از میلاد هنوزم مونده، باید خیلی جالب باشه. هومان یه چیزایی تو اپیداروس مونده. خیلیا واسه تماشا می رن. فرامرز [ بی حوصله] تو رو خدا ببین کجاها رو توریستی می کنن! آدم بکوبه بره تا اون جا ... که چی ؟! شروین شما تا همین آبعلی بیاین، بقیه ش پیشکش! مستانه [نسکافه تعارف می کند] بفرمایید. هومان متشکرم. فرامرز! تو چرا نمی آی اسکی؟ فردا می خوایم بریم. فرامرز حالشو ندارم. هومان می ریم که سرِ حال بیایم. فرامرز با اسکی؟! هومان پس با چی؟ شروین تقریباً با هیچی! فرامرز یه هفته می دوئیم دنبال کار. یه روز جمعه هم بگیریم بخوابیم دیگه. هومان پس کی زندگی می کنین؟ فرامرز خب زندگی همینه. مگه چش و ابرو داره؟! مستانه بگذریم... هومان یه تراژدیه! شروین ما از این تراژدیا زیاد داریم. شنیدی که، از صب زود تا بوقِ سگ می دوئیم. آخرِ شبم اگه خیلی بخوایم به هم حال بدیم، با هم کل کل نمی کنیم. هر کی می چپه تو اتاقِ خودش! فرامرز [ عصبی شده] شروین! بس کن! هومان فرامرز جان! داره نظرشو می گه. فرامرز اینو ول کنی تا صب نظریه می ده. هومان چه اشکالی داره؟ شروین چی چی رو چه اشکالی داره؟ همه ش اشکاله! همین که من این جا بشینم اشکال داره! همین که من حرف بزنم، اشکال داره! اصلاً چه معنی داره ما بشینیم با هم حرف بزنیم؟! فرامرز [ به تندی] باز تو شروع کردی؟ شروین مگه من چی می گم؟ بدِ می گم هممون ورِ دلِ همیم؟ از چفتِ هم تکون نمی خوریم؟ یعنی نمی تونیم تکون بخوریم. چه بخوایم، چه نخوایم، بیخِ ریشِ همیم. همین جا، تو همین خونه. فرامرز [ عصبی] باز چرخیدی، چرخیدی رفتی سرِ جایِ اولت. من که می دونم سرِ حرفو واسه چی وا می کنی. مستانه فرامرز! خواهش می کنم. شروین جان! بعداً هم می شه راجع به این موضوع صحبت کرد. شروین کدوم موضوع؟ [با تمسخر] آخه ما موضوع واسه حرف زدن زیاد داریم! فرامرز [ با صدایِ بلند و تحکم ] تمومش کن! هومان چی رو؟! شروین این جا نشستنو! فرامرز آره، پاشو برو تو اتاقت! مستانه فرامرز! شروین می رم، بالاخره می رم. شب به خیر هومان. شروین به اتاقش می رود. هومان مات و مبهوت مانده. چند لحظه سکوت. هومان چی شد؟! من واقعاً متوجه نشدم... مستانه [با لبخندی تلخ ]چیزی نیست! شما خودتونو ناراحت نکنین. هومان نارحتیِ من از اینه که شما ناراحت شدین. مستانه ما دیگه به این کارایِ شروین عادت کردیم. هومان ولی من فکر می کنم اون به کارایِ شما عادت نکرده! فرامرز به کارایِ ما یا به خودِ ما؟! هومان فرامرز جان! این خیلی طبیعیه که تو یه زمانی بچه ها برایِ اثباتِ خودشون ، پدر و مادرو نفی کنن. اینو من نمی گم، یونگ می گه ، فروید می گه ... فرامرز اینا ممکنه خیلی چیزا بگن! هومان بد نیس یه وقتایی هم گوش بدیم. فرامرز که چی بشه ؟ مستانه که این نسکافه رو بشه با هم خورد! هومان فرامرز! شروین الان 17 سالشه، اگه حالا نتونه خودشو پیدا کنه بعداً تو زندگی جا می زنه. یا می شه یکی که زندگی رو سیاه و سفید می بینه و حرف، حرفِ خودشه. یا بدتر از اون ، خودشو باور نمی کنه، شکلِ ساده اش می شه اعتیاد. فرامرز! رهاش کن! فرامرز که آفتابه بگیره به هیکلش؟ هومان بهتر از اینه که به تو آفتابه بگیره! فرامرز این جا ایرانه هومان... هومان پس بفرستش یه جایی که بتونه روی پایِ خودش بایسته. فرامرز مگه من همین جا رو پایِ خودم نبودم ؟ هومان تو با اون خیلی فرق می کنی. فراموش نکن! مستانه [ با اندوه] من می رم پیشِ شروین. مستانه با ناراحتی به اتاقِ شروین می رود. چند لحظه سکوت میان هومان و فرامرز.
هومان می گن آینه بازا آدمایِ تنهایی ان؟ فرامرز خب که چی؟ هومان دور برت پُرِ آینه ست! فرامرز بعدِ بیست سال اومدی بهم بگی دور و برم چه خبره؟! هومان بیست و یک سال! فرامرز تو هم شوخی ات گرفته؟ هومان صحبتِ زندگیمه... فرامرز حالا از این خونه فقط آینه هاشو دیدی؟ هومان خونه ی دوبلکسِ شیکیه! فرامرز طعنه می زنی؟ هومان خیلی قشنگه، اتاقِ شروین هم همین طور. مخصوصاً پوسترایِ خواننده هاش! فرامرز من خنگ نیستم هومان! هومان مگه من چی گفتم؟ فرامرز باز شروین چی گفته؟ هومان همیشه که آدما نباید حرف بزنن! فرامرز من با چنگ و دندون این زندگی رو ساختم، می فهمی؟ هومان گفتم که، خونه ی شیکیه! فرامرز [ آرام آرام بر عصبانیتِ او افزوده می شود] پدرِ خوبی نیستم، آره؟ نه با شروین می رم کوه! نه لباسِ قرمز می خرم! نه گیتار دوس دارم! هومان [ با خنده]حالا مث این که تو شوخی ات گرفته؟! فرامرز [ جدی] من واسه این زندگی زحمت کشیدم هومان! واسه همین پسری که الان لیچار بارم می کنه! واسه همین خونه ای که الان تابلویِ نقاشی ات ازش آویزونه . واسه همین زنی که [ حرفش را ناتمام می گذارد] هومان من نمی خواستم ناراحتت کنم. فرامرز ولی کردی! سه هفته ئه که سوهانِ روحم شدی! ما داشتیم زندگیمونو می کردیم! نمی گم عالی! نمی گم بی نقص! ولی هر کی سرِ جایِ خودش بود! شروین آهنگاشو گوش می کرد، مستانه کتاباشو می خوند... هومان تو هم فوتبالتو می دیدی! فرامرز بس کن! هومان تو از چی می ترسی فرامرز؟ از چی داری فرار می کنی؟ فرامرز من دارم زندگی مو می کنم! هومان آدمایِ دور و برت هم حقِ زندگی دارن. فرامرز [ با تمسخر] من این زندگی رو ازشون گرفتم، آره؟! درباره ی من چی فکر می کنی؟ از من تو ذهنت یه میرغضب ساختی که نمی ذارم هیشکی نفس بِکِشه، ها ؟! هومان اتفاقاً بر عکس. می خوام بگم یه کاری کن که با تو بهشون خوش بگذره. فرامرز تو هیچ وقت نمی تونی بفهمی هومان! از دنیایِ شما روشنفکرا بدم می آد! حالم به هم می خوره! یه مُش آدمِ خودخواه که فکر می کنین بقیه هیچی بارشون نیس! ما جزوِ عوامیم، شما هم عالم دهر! اصلاً کی این خط کشیا رو کرده؟! هومان چی داری می گی فرامرز؟! این حرفا چیه؟! منم مثِ توام! فرامرز نه! مثِ من نیستی! چون من هیچ وقت به خودم اجازه نمی دم که تو زندگیِ کسی دخالت کنم. هومان دخالت چیه؟فقط فکر می کنم چن تا پرده رفته کنار و حالا داری بهتر می بینی. فرامرز [عصبانیتش به اوج رسیده] مرسی از این که پرده هایِ زندگی مو زدی کنار! مرسی از این که امضایِ زنمو پایِ تابلویی نشونم دادی که بیست ساله تو این خونه ست. مرسی از این که واسم قصه هایی گفتی که دردِ من نیس، ولی کتابایِ اون نویسنده ها، یه عمره، دستِ زنم، کنارم، تو اتاق خوابم بود ! مرسی از این که از زنِ برفی، دوشیزه ی برفی، چه می دونم هر کوفت و زهرمارِ دیگه گفتی، زنمم خوب می دونه خونه آخرِ آوازه خونایی که من بخوام گوش بدم، معینه! این خونه ی دوبلکسِ شیک هم با این آینه هاش برام شده آینه ی دِق! روزی هزار دفه خودمو توشون می دیدم و نمی دونستم زنم یه آینه بازه! هومان فرامرز! خواهش می کنم خودتو کنترل کن! [ با ناراحتی] من این همه باعثِ آزارت شدم؟ متاسفم. فرامرز همین؟! متاسفی؟ تو اون کتابایِ فلسفی و روانشناسی که خوندی، فقط نوشتن چرا شروین پرخاشگره وُ زنم تنها ست؟! پس من چی؟ درباره ی من و امثالِ من هیچی ننوشتن؟! اصلاً ما داخلِ آدم هستیم؟ تو منو نمی فهمی، هیچ وقت... فرامرز بغض کرده وصورتش را در میانِ دستهاش پنهان کرده است و در مبل فرو می رود. هومان دستش را بر شانه ی فرامرز می گذارد و فشار می دهد. هومان تو داری اشتباه می کنی. تو خیلی چیزا داری که خیلیا آرزویِ یه لحظه داشتنشو دارن... حسِ خوبی که تو خوندنِ هیچ کتاب و دیدنِ هیچ فیلم و رفتن به هیچ فستیوالی به دست نمی آد... فرامرز [ با استیصال] من زنمو دوس دارم ...
صحنه ی 8 فرامرز در حالِ پوشیدنِ بارانی اش است. شروین با اضطراب از پله ها پایین می آید. شروین بابا! بابا! مامی! فرامرز چته باز کله سحر؟! مستانه از اتاقِ کنارِ آشپزخانه بیرون آمده و واردِ هال می شود. مستانه چی شده؟ شروین هومان رفته! مستانه چی؟! شروین اتاقم مرتب کرده! فرامرز هومان که هفته ی بعد پرواز داره! شروین آخه چطور ممکنه؟ اگه می خواس زودتر بره حتماً به من می گفت. فرامرز شاید رفته خونه ی فک و فامیلاش. می گفت، وقتی بهشون سر زده، غُر زدن که چرا پیششون نمی مونه. مستانه! دفترچه تلفونو بیار! مستانه نمی خواد به کسی زنگ بزنی. وقتی بی خبر چمدونشو بسته وُ رفته، دیگه برنمی گرده. یعنی نمی خواد که برگرده. فرامرز شاید شوخی اش گرفته؟ مستانه ما همه چی رو به شوخی می گیریم! مستانه به اتاقِ کنارِ آشپزخانه می رود. شروین عصبی قدم می زند. مستانه پالتواش را پوشیده و وارد هال می شود. فرامرز [ با تعجب] کجا؟ صب کن برسونمت. مستانه می خوام قدم بزنم. فرامرز زیرِ این برف؟! مستانه خارج می شود. شروین به اتاقش رفته و صدایِ آهنگی خارجی از اتاقش به گوش می رسد. فرامرز مات و مبهوت بر رویِ مبل می نشیند.
صحنه ی 9 جایِ گُل هایِ خشک شده در گلدان ها خالی است. آینه ای بر دیوار نیست، به جز آینه ای که مستانه نامِ آن را" ماه در صندوق" نهاده بود. خانه نامرتب است. فرامرز مستاصل و پریشان نشسته. رکسانا با سینیِ چای وارد می شود. رکسانا تلاش می کند تا فضا را عوض کند.
فرامرز هنوزم نمی خواین بگین کجا رفته؟ رکسانا چه فرقی می کنه؟ مهم اینه که الان داره به خودش هم فکر می کنه. فرامرز به چه قیمتی؟ گذشتن از زندگی شو این دلِ صاب مُرده ی من؟! رکسانا مستانه هم به یه فرصت احتیاج داره. اصلاً یه وقتایی باید زمان بگذره تا آدما بتونن با هم حرف بزنن. فرامرز اگه حرفی برایِ گفتن مونده باشه! رکسانا این حرفا چیه فرامرز خان! فرامرز آینه ها رو هم با خودش بُرده. رکسانا ولی این خوشگله رو نبُرده. می دونین اسمش چیه؟ فرامرز [ با تعجب] اسمش؟! رکسانا آره! ماه در صندوق. به منم که اولین بار اسمِ آینه هاشو گفت ، تعجب کردم. می گفت آدم واسه بچه هاش اسم می ذاره دیگه! فرامرز حالا بچه هاشو کجا بُرده؟ رکسانا با یه صاحب گالری صحبت کرده، قراره از آینه هاش یه نمایشگاه بذاره. فرامرز با گُلا چی کار کرد؟ رکسانا ریختشون دور. صدایِ گیتارِ شروین از اتاقش به گوش می رسد. فرامرز دو روزه از اون اتاق بیرون نیومده. رکسانا الان اگه مستانه این جا بود، غذاشو گرم کرده بود، داش باهاش سر و کله می زد که زود باش بخور، کلاست دیر شد! فرامرز با حسرت خارج می شود. رکسانا به سمت اتاقِ شروین می رود. چند ضربه به در. شروین آشفته وارد می شود.
شروین دیدی رکسانا! تو سه هفته چطور همه چی خراب شد؟ رکسانا صحبتِ سه هفته نیست. [ با شوخی] واسه تو هم که بد نشد. مگه همینو نمی خواستی؟ مگه نمی گفتی می خوای دست از سرت بردارن! دیگه خسته شدی! می خوای خودت باشی و خودت! هنوزم می خوای بری خارج؟! شروین بس کن رکسانا! من تو امروزِ خودم موندم! رکسانا عزیزِ دلم! رفتن همیشه هم بد نیست. اصلاً یه وقتایی لازمه. [ با خنده] به قولِ قولِ خودت چیه همش ورِ دلِ هم! ها؟! شروین دلم واسه بابا می سوزه. مامی حق نداشت که ... [ مکث] من هیچ وقت نمی بخشمش. رکسانا هیچ کس هیچ گناهی نکرده که حالا دنبالِ مقصر بگردیم. این اتفاق باید خیلی زودتر از این می افتاد حالا هم چیزی نشده. فقط دارن خودشونو پیدا می کنن. شروین پس تا حالا چی کار می کردن؟ رکسانا زندگی! مثِ خیلی از آدمایِ دیگه. فرصتِ خوبیه که تو هم فکر کنی. [ با شیطنت] ببینم! از خانوم خوشگله چه خبر؟ شروین بالاخره یه جایی باید تموم می شد. اومدیمو من رفتم، تا اون سرِ دنیا که نمی تونم بِکِشونمش دنبالِ خودم. رکسانا همین؟! نظرِ اون چیه؟! شروین دوستم بود، زنم که نبود! رکسانا هیچ وقت به این فکر کردی که مثلاً 20 سال دیگه، یه هم سونیا سر از کشور و خونه ای دراره که تو هم همون جایی؟! اون وقت بچه هات درباره ی پدرشون چی فکر می کنن؟ شروین [ یکه خوره، گیج شده] منظورت چیه؟! رکسانا هیچی! فقط می خوام زود تصمیم نگیری. شروین رکسانا! آخرش چی می شه؟ شروین بذار یه کم بگذره ... خونه داره گرم می شه. [ با نگاه به آتشِ شومینه] مستانه که آتیششو خیلی دوس داشت. بهت سر می زنم. مواظبِ خودت باش. رکسانا خارج می شود. صدایِ زنگِ تلفن که رویِ پیام گیر می رود. صدایِ سونیا [ با صدایی گرفته] الو! شروین! چرا موبایلت خاموشه؟ تو باید به چن تا سوالِ من جواب بِدی، بعدم من می رم پیِ زندگیِ خودم. مگه همینو نمی خوای؟ اگه قراره بری، بذار مثِ دو تا دوست از هم جدا شیم. جراتشو داشته باش و مثِ یه مرد بگو خداحافظ! این که توقع زیادی نیست ، هست؟! [ بوقِ ممتدِ تلفن]
شروین کنارِ شومینه می نشیند. به آتشِ آن خیره شده و به فکر فرو می رود. صدایِ زنگِ تلفن که رویِ پیام گیر می رود. بعد از چند لحظه سکوت، بوقِ ممتدِ تلفن به گوش می رسد. شهریور 1385 - تهران
all rights reserved STAGE RIGHTS According to international law you can't produce a play until you've got the author's permission. هر گونه استفادهي نمايشي از اين نمايشنامه منوط به اجازهي كتبي نويسنده است
|
