 |
|
|
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
مردِ مقابل
هاله مشتاقی نیا
اشخاصِ بازی به ترتیبِ ورود به صحنه
مستانه شروین رکسانا فرامرز سونیا هومان
نمایِ داخلی از یک خانه ی دوبلکسِ شیک. سمتِ راست، راه پله به طبقه ی دوم. در زیر راه پله، دری است که به اتاق شروین راه دارد. سمتِ چپ، آشپزخانه ای اُپن. در کنار آشپزخانه دری است که به اتاق دیگری راه دارد. آینه هایِ دکوری بردیوار نصب شده اند. بر رویِ میزها گُلدان هایی از گُل هایِ خشک شده و مجسمه های سفالی قرار دارد. درِ خروجی ، روبه رو، متمایل به سمتِ راست صحنه و شومینه ای زیبا ، رو به رور، متمایل به سمتِ چپ صحنه است. صحنه ی 1
مستانه با اضطراب در تاریکیِ صحنه قدم می زند. صحنه روشن می شود. مستانه به سمتِ تلفن می رود و شروع به گرفتنِ شماره ای می کند. صدایِ آهنگِ تکنو از اتاقی دیگر، اتاقِ شروین، به گوش می رسد. مستانه الو! الو! رکسانا! پس چرا جواب نمی دی؟ آخه کجایی؟ رکسانا! اَه! گوشی بی سیم را رویِ اُپن می گذارد و رویِ مبل می نشیند. لحظه ای بعد دوباره بلند می شود و از پنجره بیرون را نگاه می کند. صدایِ رعد و برق با صدایِ شروین در هم می آمیزد. شروین [عصبی] مامی! مامی! این ژلِ من کجاس؟ مامی! ژلِ من کو؟ مستانه [ کلافه] من چه می دونم! شروین، درِ اتاقش را باز می کند و واردِ هال می شود. شروین خب! تو این جا رو مرتب می کنی. صد دفه گفتم به اتاقِ من کاری نداشته باش. بشور بِمالتو بذا واسه شوهر جونت! مستانه حالا زیرِ این بارون کلّه تو گِریس نمالی نمی شه؟! داری می ری سرِکلاس فیزیک یا سالنِ fashion ؟ شروین [عصبی] سر کار علیّه به سن من بودن فقط روزایِ آفتابی تیپ می زدن؟! هر چن شوهر جونتون اینقد بیغه، فکر کنم شبِ عروسی تونم با پیژامه کنارش می خوابیدی می گفت، به! چه ترکیبِ قشنگی! مستانه خیلی وقیح شدی! شروین بد می گم بگو بد می گی! مستانه بس کن! شروین! من امروز اصلاً حالم خوش نیستا! حوصله ی یکی به دو با تو رو ندارم. شروین [ با صدایِ زنانه] اِوا! واسه چی مستانه جون؟! [ با لحنِ تندِ خود ادامه می دهد] مادام، موسیو تا دیشب قربون، صدقه ی هم می رفتن واسه سالگردِ ازدواجشون! تی تیش فدات شمِ شبونه اش واسه شماس، پاچه گیری صُبش واسه من! شروین در را به هم می کوبد و به اتاقش می رود. صدایِ آهنگِ تکنو دوباره بلند می شود. مستانه [ زیر لب] پسره ی دیوونه! مستانه دوباره به سراغِ گوشی تلفن می رود و شماره گیری می کند. مستانه رکسانا! الو! رکسانا! تو هم با این گوشیت! اَه! [ گوشی بی سیم را رویِ اُپن می اندازد] لعنتی! سَرم رفت. شروین! شروین! [ با فریادی عصبی] اونو خفه کن! ناگهان صدایِ آهنگ قطع می شود. شروین با پالتویی در تن واردِ هال می شود و با تعجب به مستانه نگاه می کند. شروین نه! مثِ این که اوضاع خیلی خَفَنه! [ از رویِ اُپن شیرینی برمی دارد] بَه! شیرینی دانمارکی! قهوه ات هم که به راهه. پس بگو، رکسانا جون دیر کرده مامی دمغه! آخه من نمی دونم اگه فالِ این رکسانا خیلی دُرُسته ، چرا یه فکری واسه بخت و اقبالِ خودش نمی کنه؟! اندازه خدا سن داره، هنوز می گه [ با صدایِ زنانه] تازه چل چلِ جوونیمه! حالا کو تا شوهر! وا! [ با لحن پسرانه خود ادامه می دهد] بد می گم بگو بد می گی! مستانه بس کن! گفتم امروز حال و حوصله ندارم. شروین حوصله ات کجا رفته مستانه جون؟! [ با صدایِ زنانه] وا! مستانه [ با پرخاش] بسه دیگه! شروین خیله خب بابا! حالا رکسانا قراره بیاد، نه؟ مستانه آره. شروین خوبه دیگه، اون یکی می ره، این یکی می آد! این یکی می ره، اون یکی می آد! بساطت جوره جوره. بحثِ امروز با رکسانا جون درباره ی رنگِ مشِ پریسا جونه! [ ادایِ زن ها را در می آورد] وا! دیدی مستانه! چه رنگشو بد درآورده بودن؟! می خواس blond شه، شده بود زردنبو! عینِ رنگِ مویِ خانوم بدا! مستانه مسخره بازی بسه! برو دیگه، دیرت شد. شروین ok مستانه جون! [ از دور برایش بوسه می فرستد] مستانه صب کن! چترت کو؟ این طوری خیس می شی... نرو! سرما می خوری! شروین! مستانه به دنبالِ شروین خارج می شود. رکسانا واردِ هال می شود و بارانی اش را از تن درمی آورد. و با گوشیِ همراهش به پیغام ها گوش می دهد. مستانه وارد می شود. رکسانا تو رو خدا پیاماشو ببین! [می خندد] ولیعهدِ فرامرز خانو راه انداختی؟ مستانه کلافه ام کرده. هر چی بزرگ تر می شه، بدتر می شه. رکسانا تو کِی می خوای دست از سرِ این پسره برداری؟ بابا! پُشت لبش سبز شده. هنوزم عینِ بچه دو ساله ها تَر و خشکش می کنی. مستانه مادر نشدی که بفهمی. رکسانا اینم شما زنا از خودتون درآوردین! با این مادر شدنتون! واسه خودت زندگی کن دختر! مستانه تو رو خدا تو یکی دیگه شروع نکن! هیچ معلومه کجایی؟ ده دفه پیام گذاشتم. رکسانا می دونی که بنده موقع رانندگی تلفن جواب نمی دم. مستانه بس که چوب خطِ جریمت پُره! رکسانا دانمارکی هم فقط شیرینیایِ این جا. مستانه یه سیگار می دی؟ رکسانا [ با تعجب] تو چت شده مستانه؟ رکسانا حالا مطمئنی یه راس می آد این جا ؟ مستانه آره بابا! [ با اضطراب] فقط یه روز مونده. خدایا! رکسانا خب باشه، تو هم الکی شلوغش کردی. چیزی نشده. مستانه چیزی نشده؟! رکسانا آره خب! الان دیگه خیلی چیزا عوض شده. تو دیگه بچه نیستی. به قولِ خودت یه مادری. یه دو دو تا چهار تا هم بکنی، می فهمی کجایِ کاری. مستانه فکر کردی واسه چی دارم دیوونه می شم؟ها؟ چن روزه نمی تونم تو چشِ فرامرز نگا کنم. از شروین می ترسم. [ با استیصال] رکسانا! من حالم بَده. رکسانا خیله خب! خیله خب! بذا دو تا فنجون قهوه بریزم یه کم حالت جا بیاد، بعدش با هم حرف می زنیم. مستانه مستاصل با گُل هایِ خشکِ یکی ازگلدان ها بازی می کند. رکسانا با دو فنجان قهوه واردِ هال می شود. رکسانا بیا مستانه! انگشترشو نگا! مگه واسه آدم حواس می ذاری. فرامرز خان سنگِ تموم گذاشته ها. بده ببینم! مستانه [ با بی حوصلگی انگشترش را در می آورد] بیا! رکسانا [ با ذوق] چه برلیانِ خوش تراشی. مستانه قراره بیاد این جا، فکرشو بکن؟ رکسانا به جانِ خودم یک و نیمو پاش داده. مستانه اگه فرامرز بفهمه؟ رکسانا تمومِ قشنگی اش به طلا سفیده،اون وقت پریسا می گه برلیان رو طلا زرد جلوه اش بیشتره. مستانه اون وقت شروین درباره ی مادرش چی فکر می کنه؟ رکسانا سنگم فقط برلیان. مستانه [ عصبی] رکسانا! بس کن دیگه! [ مکث] سیگار داری؟ رکسانا اِی بابا! حالا هِی خودخوری کن! فکر و خیال وَرِت داشته. داری واسه هیچی خودتو داغون کنی. مستانه چی چی رو هیچی! رکسانا برایِ بارِ صدم! بهش فکر نکن! مستانه دستِ خودم نیست. رکسانا همه ش یه ماهه! عینِ برق و باد می گذره. نه شوهرت قراره چیزی بفهمه، نه شروین قراره بگه مامانم [ مکث] مستانه! گذشته ها گذشته. مستانه همین؟ گذشته ها گذشته! چرا حالا ؟ رکسانا عزیزِ من! اون فقط داره می آد یه دوستِ قدیمی رو ببینه. مستانه چرا این جا؟ رکسانا خب کجا بره؟ شاید از وقتی رفته شیکاگو، خانواده اش هم گذاشتن رفتن. حالا دِلش هوایِ این جا و فرامرزو کرده. مستانه کاش همین بود. [ زیر لب] همه ش می ترسیدم که ... [ مکث] رکسانا اَه! گورِ بابایِ هر چی مَرده! ببینم! تو نمی خوای هدیه ی رکسانا جونتو واسه سالگردِ ازدواجت ببینی؟ مستانه سالگردِ ازدواج؟! رکسانا بعله! [ رویِ میز ضرب می گیرد] کوچه تنگه بله، عروس قشنگه بله، دس به زلفاش نزنین مُرواری بنده بله...[ می خندد] خب! چندمین ساله با یه بعله خودتو دُرُسته انداختی تو هچل؟! مستانه بیست سال. رکسانا اوه! اوه! حتی فکرشم آدمو دق می آره! بیست سال با یه مرد زیرِ یه سقف. من که دو دقیقه هم نمی تونم این مردایِ ... [ با نگاهِ تند مستانه حرفش را ناتمام می گذارد] البته دور از جونِ فرامرز خان! مستانه باز تو شروع کردی؟! رکسانا چشم! قول می دم امروزو به خاطرِ سالگردِ ازدواجِ تو هم که شده، از فوایدِ نداشتنِ آقا بالا سر هیچی نگم!حالا چشتو ببند! [ مجسمه ی زیبایی از یک فرشته را رویِ میز می گذارد] نگا! مستانه الهی! رکسانا! دستت درد نکنه. خیلی نازه. رکسانا بِده به من ببینم فنجونتو! مستانه بال هایِ فرشته را نوازش می کند. رکسانا بعد از ورندازکردنِ فنجان ِ مستانه، سکوت می کند. مستانه چی اُفتاده تو فالم؟ رکسانا! با توام! رکسانا! رکسانا یه مسافرِ ناخونده. مستانه چش بسته غیب گفتی؟! خب! اینو که خودم بِهت گفته بودم! بعدش چی؟ رکسانا [ از بازگو کردنِ آن چه را که می بیند، مردد است] خب... مستانه دِ بگو دیگه! رکسانا عینِ یه جغده! نگا کن! نشسته رو تلِ خاکستر. مستانه با اضطراب نگاهش را از فنجان می دزدد و به فرشته خیره می شود.
صحنه ی 2
مستانه و فرامرز کنارِ هم نشسته اند. مستانه تلاش می کند تا بی قراری اش پنهان بماند. فرامرز مجسمه ی فرشته را در دست دارد. فرامرز بَه! چه ترکیبِ قشنگی! مستانه آره! خیلی قشنگه. شروین دیر کرده. فرامرز بذا دو دقیقه نفس بِکِشیم! [ با مهربانی] چه خبر؟ مستانه هیچی! فرامرز به رکسانا می گفتی شام می موند. مستانه امشب جایی دعوت بود. اون که یه جا بَن نمی شه. فرامرز خدا رحم کرده شوهر نداره، وگرنه یارو رو بدبخت می کرد! همه ش دَدَر دودوره! مستانه خودش که این جوری فکر نمی کنه. اون می گه زنایی که شوهر می کنن بدبختن! فرامرز [ می خندد] گربه دستش به گوشت نمی رسه [ مستانه حرفش را قطع می کند] مستانه این جورام نیست. رکسانا یه زنِ اجتماعیه. هر چی باشه دَرس خونده، سرِ کار می ره. فرامرز آخه مربی شنا هم شد کار؟! آدم صب تا شب تو آب، قورباغه بزنه! حالا مگه چقد می دن؟ مستانه همه چی که پول نیست. فرامرز پس چیه؟ دس بردار مستانه! باز از این شعارایِ برنامه خانواده ای نده! مستانه [ با نگرانی] شروین خیلی دیر کرده. موبایلشم جا گذاشته. فرامرز این پسره خودشو جا نمی ذاره خیلیه! من به سنِ این بودم یه خانواده رو می چرخوندم. حالا این، جوراباشو تا به تا نپوشه هنر کرده! مستانه امتحانایِ ترمش نزدیکه . خیلی نگرانم... فرامرز واسه چی؟ ما که بستیمش به کلاس خصوصی. کم مونده واسه ورزشش هم معلم سرخونه بیاریم! مستانه منظورم این نبود. فرامرز پس چی؟ مستانه به هر حال وقتی قراره یکی بیاد [ مکث] خب! هر چی باشه[ مکث] فرامرز پس بگو. هنوز نیومده می خوای از سرمون وازش کنیم؟ ببین مستانه! قبلاً هم بِهت گفتم. اون برا من فقط یه دوست نیس، عینِ یه برادره. به این زودی یادت رفت؟ مستانه [ به تلخی] نه! یادمه... شروین وارد می شود و کیف و کتابش را رویِ مبل می اندازد. شروین بَه! مادام، موسیو! [ با لحن فرامرز] چه ترکیبِ قشنگی! پس شمعاتون کو؟! فرامرز سلام عرض کردیم! مستانه چرا اینقد دیر کردی؟ موبایلتم که جا گذاشتی. شروین [ بی حوصله] نیس ماشین صفر زیرِ پامه رفته بودم یللی تللی! فرامرز حالا خوبه هنوز سنت به گواهی نامه قد نمیده. شروین بیا ببین بر و بچ چه ماشینی می رونن! اینا این ماشینا رو از کجاشون درمی آرن؟! فرامرز [ با کنایه] از محلِ کارِ باباشون کِش می رن! شروین اوه! حالا ما یه بار تو عمرمون ماشینشو برداشتیم! زن و شوهر چه الم شنگه ای راه انداختن! مستانه برا این که ما جونتو از سرِ راه نیاوردیم. شروین جونِ منویا ماشینِ اینو؟! فرامرز جُفتشو! حالا وِل می کنی؟! شروین [عصبی] خب همینو بگو! بگو می خوام بچه ام پیشِ دوستاش بدبخت و تو سَری خور باشه، ولی خط به ماشینم نیفته! فرامرز اِی بابا! مستانه ببین شروین جان! اگه فرامرز الان بهِت ماشین نمی ده واسه خاطرِ خودته. شروین واسه خاطرِ ماشینشه! همین الان گفت. خودتم شاهد بودی. گفت جُفتمون! جونِ منو با ماشینش یکی کرد! فرامرز باز اومدم خونه شروع شد. چه بدبختی داریم ما. بابا ما هم بچه بودیم! سَرمونو مینداختیم پایین نه هایی، نه هویی، فقط چشم! شروین هی بچه گی شو به رخِ من می کِشه. برو ببین مردم واسه بچه هاشون چی کار می کنن. حالا ما از پدرام شکم کمتریم که باباش ماشینِ صفرشو انداخته زیرِ پاش؟! مستانه [ با خنده] چی؟ پدرام شکم؟! شروین بعله! سگِ شکم شرف داره به اونی که بچه ها به من می گن. می دونی چی می گن؟ شِری مامانی! بس که دم به دقیقه چِکَم می کنی. هِی می زنگی! [ با صدای زنانه] شروین! مامی! کجایی؟ شروین! چرا دیر کردی؟ شروین! کُتتو پوشیدی؟ شروین! غذاتو خوردی؟ فکرکردی واسه چی موبایلمو نمی برم؟ ها؟ فرامرز خیلی دلت بخواد. شروین بابا! من دلم نمی خواد لَلِه داشته باشم، کیو باید ببینم؟ مستانه حالا غذا خوردی؟ فرامرز [ با خنده، خطاب به مستانه] جون به جونت کنن همینی که هستی! شروین خیلی ماشین زیرِ پامه غذاخوری هم برم! مستانه [ با مهربانی] خیله خب، حالا بیا غذاتو بخور. برم واسه برنجت زعفرون بیارم؟ شروین نخیر! اشتها ندارم! فرامرز زعفرون واسه من نریخته بودی؟! هر چن مزه ی پلو زعفرونی، به اینه که خلال بادوم و زرشک هم قاطی اش کنی. شروین اَه! بادوم پلو نشنیده بودیم! فرامرز گفتم واسه روش! شروین حالا روش یا توش! چه فرقی می کنه؟! موقع خوردن که قاطی می شه! اَه! اَه! فرامرز لب و لوچتو چرا این جوری می کنی؟! اَه! آدمو از هر چی غذاس میندازه! مستانه بس کنین دیگه! [ دستش را رویِ پیشانی اش می گذارد، فرامرز به انگشترش اشاره می کند] فرامرز رکسانا از انگشترت هیچی نگفت؟ مستانه [ بی حوصله] چرا، می گفت سنگِ تموم گذاشتی. شروین [ با کنایه] می گفتی ایشون همیشه سنگِ تموم می ذارن، کجاشو دیدی! [ با شیطنت] چش تو چشِ هم، زیرِ نورِ شمع... مستانه شروین! باز شروع کردی؟ فرامرز نه! بذا داره حال می کنه. تازه افتاده رو غلتک. یه موقع خجالت نکشی بابا! من به سنِ این بودم جرات نداشتم به بابام بگم تو. حالا این، شرمو خورده حیا رو قی کرده. شروین همه ش تقصیرِ آقاجونه دیگه. چی می شد خدا بیامرز یه کم بهت حال می داد که اینقد به ما ضد حال نزنی. خشایارو که می شناسی. همون پسر ریقوئه که
واسم cd می آره. نه استیل داره، نه قیافه، نه سرزبون[ به آرامی، رو به مستانه] اون وقت برو ببین باباش چه دختری واسش بلند کرده! مستانه خاک بر سرم! فرامرز دو دقیقه بهِش رو می دی رو کله ات سوار می شه! شروین تازه این رو دادنِتِه؟! فرامرز همه ش می ترسم این دلقک بازیا رو پیشِ این دوستم هم از خودش دراره! شروین حالا بذا بیاد. تازه می فهمین خدا چه نعمتی بهتون داده. تو خارج، به بچه شون بگن تو، می آن ننه باباهه رو با دس بند می برن! فرامرز تو واقعاً خجالت نمی کشی اینقد دَری وَری می گی؟! شروین چیه؟ حقیقت تلخه؟ مستانه [ حالش دگرگون شده] خیلی تلخه... فرامرز بالاغیرتن این یه ماهه رو آبروریزی نکن! شروین حالا مگه کی قراره بیاد! فرامرز به طوبی خانوم گفتی اتاق بالایی رو حسابی تمیز کنه. نمی خوام هیچی کم و کسر باشه. مستانه پس هنوزم می خوای بیاد این جا؟ فرامرز تو چت شده مستانه؟ تو که عاشقِ مهمون بودی؟ مستانه عاشق بودم ... من نگرانِ درسِ اینم. شروین نمی خواد نگرانِ درسِ من باشی. حالا انگار یه دُخملِ جیگر داره می آد! مردِ گُنده قدِ بابا بزرگم سن داره! اسمش چی بود؟ مستانه و فرامرز همزمان با هم نام"هومان" را بر زبان می آورند. مستانه از این که ناخودآگاه نامِ هومان را گفته، جا می خورد. فرامرز [ خیره به مستانه] آقایِ راد. [ هم چنان که به مستانه نگاه می کند، جیب هاش را می گردد] مستانه [ دستپاچه] فندک می خوای؟ فرامرز پیداش می کنم! [ بلند می شود] مستانه نگا فرامرز! طوبی اتاق بالایی رو کرده عینِ دسته گُل، می دونی توش چقد خرت و پرت بود... فرامرز بدون توجه خارج می شود.
شروین بعله! خوش به حالِ مهمونتون. تا حالا واسه ما از این دکور مکورا نداده بودی؟! ببینم [ با سَر به طبقه ی بالا اشاره می کند] اون رو تختی چهل تیکه رو از کجا گیر آوردی؟! کلی زینگیل زنگول ازش آویزونه! [ با خنده] واسه شبِ عروسی ات بوده؟! مستانه نخیر! قبل از این که جنابعالی تشریفِتو بیاری ، خدا بیامرز مامان، نُه ماهِ تموم اونو سوزن زد. الهی! می گفت نیت کردم اگه دختر شد بذاری سرجهازش. شروین [ با خنده] هنوز به دنیا نیومده می خواستن ما رو شوهر بِدَن! اون همه گُلِ آفتابگردون چی؟ اونم واسه جهازِ من بوده؟! مستانه [ کلافه] اونا رو خودم داشتم. شروین خیلی قشنگن، عینِ آفتابگردونایِ طبیعی ان. چطور تا حالا نیاورده بودی قاطی این گُلا بذاری ؟ مستانه [ عصبی شده] تو درس نداری دوره افتادی دنبالِ من؟ شروین [ با تعجب] مگه من چی گفتم؟! مستانه همه چی رو به شوخی می گیری. می خوای سر آخر بشی شاگردِ بابات؟ شروین مگه بابام چشه؟ مستانه [ با صدایِ آرام تر که فرامرز نشنود] هیچی! فقط به جای این که هر روز بِره دفترِ وکالت، می ره دفترِ معاملاتِ ملکی. شروین خب اون چی کار کنه؟ یه سِری علاف شدن اونم روش! مستانه چرا، بعدش می تونس ادامه بده، خودش نخواس، ولی من دوس داشتم. می خواستم درس بخونم. شروین خب می خوندی. مستانه با وجودِ جنابعالی؟ انواع و اقسامِ مَرضا رو تا یه سالگی گرفته بودی. شروین اَلکی پایِ منو وسط نکِش! من دعوتنامه نداده بودم تو رو خدا منو بزا! جُفتتون همینین! هر چی می خواستین بشین و نشدین ، می گین واسه خاطرِ من بوده. حالا منِ بدبخت باید جورِ شما رو بِکِشم. مستانه بس کن! شروین نخیر! بس نمی کنم! چرا دست از سرم برنمی دارین؟ هر چی عقده دارین سرِ من خالی می کنین. چی می خواین از جونِ من ؟ مستانه اصلاً حوصله ی تو رو ندارم، برو تو اتاقت! شروین [ عصبی شده] همیشه همینه! تا می آم حرف بزنم می گین برو تو اتاقت. می رم. بالاخره از این گُه دونی خلاص می شم. حالا تو هِی جدی نگیر. [ بر رویِ قابِ یکی از آینه ها] این خط، این نشون! مستانه باز شروع نکن! شروین می رم ترکیه، چن ماه می مونم بعدش پناهنده می شم. هر قبرستونی که شد. هر جا باشه از این جا که بهتره. مستانه [ بر عصبانیتش افزوده می شود] تو واسه گرفتنِ یه دیپلم لنگ می زنی، می خوای بِری اون جا چه غلطی کنی؟ زمین تی بِِکِشی یا ساندویچ بفروشی؟! شروین می رم خواننده می شم. مستانه از سرِ راه نیاوردمت که حالا بذارم عینِ بی کس و کارا بری اون ور خواننده شی! شروین تو نگرانِ من نیستی مامی، نگرانِ خودتی. چار چنگولی چسبیدی به این خونه خرابه! به این چن تیکه مجسمه وُ اون آینه هایِ مسخره وُ این گُلات! دلخوشی ات هم شده خوندنِ چن تا کتاب که یه سِری آدمِ دیوونه تر از من نوشتن، که چهار تا مثِ تو رو سر کار بذارن. کجا رو گرفتی؟ آخرش که چی؟ مامی! دنیایِ تو کوچیکه، اینقده [ نوک انگشتش را نشان می دهد] من دارم این تو خفه می شم ، می خوام برم. تو با این مزخرفات حال می کنی ولی من نمی تونم، حالیته؟ مستانه تو هیچی نمی فهمی. شروین آره! من هیچی نمی فهمم ، چون شعور ندارم. اصلاً عوضیم! آخرِ نامَردایِ دو دَره بازِ عالمم که جوابِ فداکاریایِ تو رو نمی تونم پس بدم، حالا چی می گی؟ مستانه [ با فریاد] برو ! از جلویِ چِشَم برو! شروین به اتاقش می رود و در را به هم می کوبد. مستانه بغض کرده و بی حال رویِ مبل می نشیند. فرامرز که قسمتی از صورتش پوشیده از کفِ ریش است، تیغ به دست وارد می شود. فرامرز چه خبره؟ صداتون همه جا پیچیده. مستانه ببین سرِ هیچی چه قیامتی به پا کرد. ما مشکل داریم فرامرز... فرامرز باز چی شده؟ مستانه ما نمی تونیم پنج دقیقه مثِ دو تا آدم بشینیم با هم حرف بزنیم. فرامرز این که چیزِ تازه ای نیست. مستانه ولی هر چی می گذره بدتر می شه. ما زبونِ همو نمی فهمیم. یه جایِ کار ایراد داره. فرامرز ایراد از خودِ جُعلقشه! [ در مقابلِ یکی از آینه ها به اصلاحِ صورتش ادامه می دهد] مستانه خب بشین باهاش حرف بزن، ببین چی می گه؟ فرامرز چی چی رو باهاش حرف بزن! مگه مغزِ خر خوردم؟! خودمم گُه گیجه گرفتم که این جونور چی می خواد [ با صدایِ بلند که شروین بشنود] من نمی دونم ننه اش ستاره ی سینما س یا باباش شومَنه که این می خواد بِره خواننده شه! شروین [ با صدایِ بلند از اتاقش] گوز چه ربطی به شقیقه داره؟! صدایِ موسیقی خارجی از اتاقِ شروین به گوش می رسد. فرامرز بِرم چپ و راستش کُنما! مستانه ولش کن! کاش فقط می خواس بخونه. فرامرز چیه؟ نکنه هوس کرده زن بگیره؟ دهنش بو شیر می ده حالا واسمون توله هم ردیف کنه! ببینم! نکنه گند بالا آورده ؟! مستانه چی می گی تو هم؟! همین جور خودت می بُری و می دوزی. هر غلطی بکنه تو ذاتش دختر بازی نیس، عینِ خودته! فرامرز [ با خنده] حالا تو از کجا اینقد مطمئنی؟ مستانه چون جُفتِتونو خَر ببینه توبره می کِشه! فرامرز خر دیگه دختر که نه! مستانه حالا تو هم شوخی ات گرفته؟ [ با ناراحتی] می گه می خواد بره. فرامرز کجا؟ مستانه خارج. فرامرز همچی می گه خارج، انگار می خواد بِره بقالی سرِ کوچه ! خودمون گرفتاری کم داریم، باید بشینیم راجع به کی حرف بزنیم! آقا موسیقی شو گذاشته ، الان دراز کشیده داره حال می کنه. مستانه اگه اونم نذاره که نمی فهمیم تو اون اتاق مُرده س یا زنده؟ فرامرز نترس! اون تا ما رو کفن نکنه از ورِ دلمون تکون نمی خوره. حالا بذا هومان بیاد، بهِش می گم تو گوشش بخونه که اون ور خبری نیست. مستانه کارِ ما رو باش تو رو خدا. یکی دیگه از اون سَرِ دنیا باید بیاد ، با بچه مون حرف بزنه. فرامرز کجا ؟! مستانه می خوام برم بخوابم. فرامرز الان؟! مستانه خسته ا م. فرامرز [ بدونِ توجه ] این after shave منو ندیدی؟! مستانه خسته و دلگیر از راه پله بالا می رود. موسیقی هم چنان از اتاقِ شروین به گوش می رسد.
صحنه ی 3
شروین و سونیا رو به رویِ هم نشسته اند. شروین در حالی که گیتار می زند، ترانه ی" تو را نگاه می کنم" از اردلان سرفراز را می خواند.[ هنگامِ اجرا، با توجه به زمان بندی، از ابیاتِ کمتری هم می توان استفاده کرد.]
شروین تو را نگاه می کنم که خفته ای کنارِ من پس از تمامِ اضطراب عذاب و انتظارِ من تو را نگاه می کنم که دیدنی ترین تویی و از تو حرف می زنم که گفتنی ترین تویی من از تو حرف می زنم شب عاشقانه می شود تو را ادامه می دهم همین ترانه می شود کاش به شهرِ خوبِ تو مرا همیشه راه بود راهِ به تو رسیدنم همین پلِ نگاه بود مرا ببر به خوابِ خود که خسته ام از همه کس که خواب و بیداریِ من هر دو شکنجه بود و بس من از تو حرف می زنم شب عاشقانه می شود تو را ادامه می دهم همین ترانه می شود سونیا [ دست می زند] تو فوق العاده ای شروین! فوق العاده! شروین جیگرتو! |
