ترديدى نيست كه «محمد يعقوبى» با نمايش «ماچيسمو» بيش از پيش توانايى هايش را در عرصه هنرهاى نمايشى كشور آشكار كرده است و خود را به عنوان كارگردانى خلاق، هوشمند و البته روشمند مطرح كرده است. اكنون مى توان او را در رديف ده كارگردان برتر تئاتر معاصر كشور قرار داد و اتفاقاً برايش جايگاه خوبى نيز ميان آن ده نفر متصور شد.
«ماچيسمو» نمايشى است تراژدى - كمدى. تراژدى است از اين رو كه براى شخصيت هاى آن جز سرنوشتى تلخ و مرگبار متصور نيست و در پايان قهرمانان نمايش بى آنكه به هدف خود دست يازند، جان مى بازند. از سوى ديگر نمايش و قصه در موقعيتى كميك گرفتار آمده است و قهرمانان نمايش در دستيابى به هدف به اشتباه افتاده اند و نمى خواهند بپذيرند هدفشان از اين راه تأمين نمى شود و دستشان در امر توجيه بلند است. بنابراين موقعيت كميك موجود در نمايش براى خندان و تفريح تماشاگر نيست تا بار سنگين تراژيك چيره شده بر صحنه را قدرى سبك كند. بلكه تماشاگر را به ژرفناى موقعيتى تلخ و دلخراش از گروهى مبارز مى برد كه تصميم شان بر عقل و منطق استوار نيست.
به راستى در ماچيسمو از بستر كنش ها و واكنش هاى شخصيت هاى نمايش است كه پرده برون مى افتد و زيباتر آنكه اندك صحنه هايى كه در پشت پرده تعبيه شده در پس زمينه صحنه به وقوع مى پيوندد، تماشاگر كمتر رمز و رازى دريافت مى كند و فاش تر و روشن تر نكته مى يابد. اگرچه از وجود پرده خاكسترى ايستاده بر انتهاى صحنه به عنوان پرده ويدئو پروجكشن نيز استفاده شده و تيتراژ ابتدايى و پايانى نمايش بر آن پرده ديده مى شود. ضمن آنكه ظاهر شدن برخى كلمات و يا عبارات بر روى پرده، در حين نمايش، قابليت هنرى اثر را افزايش داده و ويدئو آرتى دلپذير در برابر ديدگان تماشاگر قرار داده است.
اين از ويژگى هاى يعقوبى است كه بر همپوشانى ها و همسانى هاى تئاتر و سينما تأكيد دارد و معتقد است كه اگر اين دو هنر موازى و در يك جهت حركت نمى كنند دست متنافر نيستند و ناگزير به حكم هنر بودنشان جايى به همديگر مى رسند. بنابراين طراحى صحنه و استفاده از ويدئو پروجكشن به تماشاگر مى گويد كه اثرى كه در برابر ديدگانت قرار گرفته اثرى نمايشى و تئاترى است اما اگر آن را به مثابه فيلم نيز تصور كردى، چندان تصورت خالى از واقعيت نيست و آيا همين تمهيد و طراحى چيره دستانه سبب نمى شود كه تماشاگر پس از پايان نمايش موقعيت اين آدم ها را همانند فيلمى ثبت شده بر ذهنش بارها و بارها مرور كند و بر سياهى و تيرگى بخت شان متأسف شود و چه زيبا اين تيره بختى آدم ها از درون صحنه طراحى شده هويدا مى شود. صحنه هاى نمايش بيشتر در شب مى گذرد كه نمادى است از زندگى تيره و تار آدميانى كه معلوم نيست شب را به سلامت به صبح بسپارند! هر چه هست ترديد پنهانى است كه در خيال، يقين و روشنايى را تصور مى كند. همه چيز در خدمت هدفى گروهى است كه ظاهراً بر پايه روابط انسانى و ايده آل ها شكل گرفته است. از نگاه اعضاى اين گروه حتى ترديدهاى واقعى را نيز بايد خللى در عزم و اراده شان ايجاد كند. راه بى بازگشتى است كه پايان روشنى برايش متصور نيست. هرچه هست دنياى آنها پر از تاريكى و شب و نا اميدى است كه خود نيز به صبح اميدى نمى انديشند و اين بازى هاى سراسر شوق آفرين و كم نقص كه سكوت هاى پرمعنايشان نفس تماشاگر را در سينه حبس مى كند و اجازه مى دهد كه در تاريك - روشن هاى پى در پى صحنه بيشتر به درون شان نزديك شود و بر تنهايى و سرنوشت نامعلوم شان دل بسوزاند و به وضعيت و موقعيت متناقض نما و پارادوكسيكال آنها بخندد و جالب اينكه خنده تماشاگر آگاهانه و اختيارى نيست. بلكه او در موقعيتى كميك واقع شده است و به خنديدن دچار شده است و نبايد متعجب شد از اينكه برخى تماشاگران خنده هايشان، نيشخند بنمايد و مهم تر آنكه كنش ها و واكنش هاى شخصيت، تماشاگر را در بهت و حيرانى فرومى برد كه به راستى بايد نسبت به وضعيت اين آدم ها چه واكنشى نشان داد واقعاً به حال «لئون ريواس» - سردسته گروه آمريكاى لاتينى - بايد گريست يا خنديد.
او به خاطر عشق به زندگى از كليسا طرد شده است و با همسر دلخواهش زندگى مى كند.پايان نمايش نيز اگرچه به ظاهر قدرى از تلخى و پايان دردناك آدم هاى قصه مى كاهد اما همين رهايى كنسول افتخارى انگليس از مرگ و ديالوگ پايانى اش خطاب به همسرش، دوباره و به سرعت فلاش بكى در ذهن تماشاگر ايجاد مى كند كه گويا قصه پرغصه دكتر پلار، گروه گروگانگير و پايان مرگبار آنان را پايانى نيست و دور باطلى است كه به تسلسل مى انجامد و در اين ميان قوه عاقله تماشاگر را به شدت مى آزارد و تخيلش را براى هميشه فعال و پويا نگه مى دارد