|
سال
84 را درحالي به پايان مي بريم كه تنها چند نمايش
شاخص در اين سال توانستند فروش به نسبت خوبي داشته
باشند. هرچند كه سياست نامعلوم اداره كل هنرهاي
نمايشي باعث شد تا نمايش هايي كه خوب مي فروختند و
تماشاگر با كارگردان و گروه اجرايي آن نمايش ها
آشنايي داشت، كمتر از 30 روز بر صحنه باشند.
به گزارش خبرگزاري "مهر"، نمايش هاي اجرا شده در سال 84
از فراز و نشيب زيادي برخوردار بود. نكته جالب توجه اينكه هنوز
برنامه مدون و تنظيم شده اي وجود ندارد تا معلوم شود، معيار
اداره كل هنرهاي نمايشي از اجراي نمايش ها چيست؟ براي روشن شدن
بيشتر مطلب توجه شما را به آمار فروش برخي نمايش هاي اجرا شده
در سال 84 جلب مي كنم:
سالن اصلي تئاترشهر با دارا بودن 579 صندلي، درواقع قلب
تنها مجموعه تئاتري كشور به حساب مي آيد. در سال 1384، شش
نمايش دراين سالن اجرا شد كه پرفروش ترين آنها نمايش "پنجره
ها"ي (فرهاد آئيش) با فروشي بيش از 58 ميليون تومان در 42 اجرا
بود كه اگر نمايش "مجلس شبيه در ذكر...( بهرام بيضايي) به 42
اجرا مي رسيد، شايد پرفروش ترين نمايش سال 84 به حساب مي آمد.
ولي اين نمايش تنها با 24 اجرا به فروشي نزديك 48 ميليون تومان
رسيد.
سالن چهارسو، از ساليان دور به نمايش هايي اختصاص داشت كه
كارگردان هاي حرفه اي با مضمون خاص و كمتر گيشه اي، در آن به
اجرا مي رفتند. ولي از آنجا كه همه چيز دستخوش تغيير است، رنگ
و محتواي سالن ها هم تغيير مي كند. اين سالن در سال 84 ميزبان
هشت نمايش بود كه پرفروش ترين آنها نمايش "فنز" (محمد
رحمانيان) بود. اين نمايش با 41 اجرا به فروشي معادل 23 ميليون
و 572 هزار تومان رسيد. نمايش "فنز" حرف و حديث هاي بسياري
درزمان اجرا با خود به همراه داشت. بعضي ها معتقد بودند اين
نمايش تنها يك نمايش عامه پسند است و نبايد در اين سالن به
اجرا برود و بيشتر به تئاتر گلريز مي خورد. بعضي هم كه از اسم
كارگردان و بازيگران نمايش مي ترسيدند، لب گزيدند و چيزي
نگفتند. بعضي ها هم "فنز" را نمايشي در خور تئاتر ايران و
اساساً نمايشي با تكنيك بالا مي دانستند و آن را ستودند. ولي
در پايان محمد رحمانيان توانست پرويز پرستويي را بار ديگر به
صحنه تئاتر بكشاند و با استفاده از چند چهره برجسته سينمايي،
اتفاق خوبي را براي تئاتر ما رقم بزند.
در اين بين به نظر مي رسد نمايش "دن كاميلو" كه از نمايش
هاي اجرا شده در اين سالن بود، اگر درموقع مناسب و با تعداد
اجراي بيشتر به نمايش درمي آمد، به طور حتم ركورد خوبي را براي
تئاتري كه صرفاً از بازيگران تئاتر و كارگرداني مطلوب استفاده
مي كند، برجا مي گذاشت.
سالن سايه در
اين سال با 100 نفر ظرفيت، ميزبان 10 نمايش بود.
مهمترين نمايشي كه در اين سالن به اجرا درآمد
"تنها راه ممكن" (محمد يعقوبي) بود كه با ارايه
نمايش مستند - اجتماعي، به فروشي معادل 3 ميليون و
610 هزار تومان رسيد. " تنها راه ممكن" تنها
25 روز اجرا شد و در همه اين روزها سالنش پر شد.
در اين گروه از آثار نمايشي، البته نمايش
هايي هم بودند كه درصورت اجراي بيشتر، چهره واقعي
خويش را مي يافتند و فروش قابل ملاحظه اي مي
كردند. ولي از آنجا كه كميت مهم تر است، چون بحث
آماري بيشتر موردتوجه مسئولان قرار مي گيرد تا
كيفيت آثار - اين نمايش ها هم دستخوش اجراي نمايش
هاي ديگر شدند و به حق خود نرسيدند |
